کتاب قلمرو برزخ نوشتهی نونا فرناندِز، نویسنده و نمایشنامهنویس شیلیایی، روایتی عمیق و تکاندهنده درباره حافظه، خشونت سیاسی و بازگشت ارواح تاریخ است. فرناندز که در آثارش همواره به موضوعات «فراموشی»، «وحشت دوران دیکتاتوری پینوشه» و «پرسش از حقیقت» میپردازد، در این کتاب نیز تجربه فردی و جمعی را درهم میتند تا نشان دهد چگونه گذشتهای که سرکوب شده، همچنان در زندگی امروز حضور دارد.
قلمرو برزخ به مرز میان واقعیت و خیال پا میگذارد؛ جایی که قربانیان شکنجه، زندانیان سیاسی، ناپدیدشدگان، و شاهدان خاموش، در خاطرات و کابوسها برمیگردند و از خواننده میخواهند شاهدی تازه باشند. روایت کتاب خطی نیست؛ مانند حافظه، پارهپاره و موجدار است و میان صحنههای سیاسی، خاطرات کودکی، لحظههای روزمره و تصویرهایی اشباحگونه رفت و برگشت دارد.
نونا فرناندز در این اثر، تاریخ را نه با اسناد خشک، بلکه از خلال بدنها، صداها، زخمها و روایتهایی که نیمهگفته میمانند، بازنویسی میکند. برزخ برای او مکانی است میان فراموشی و بهیادآوردن؛ جایی که گذشته تسلیم نمیشود و حقیقت، هرچند دیر، راه خود را پیدا میکند. همین پیوند میان سیاست و خیال، کتاب را به یکی از مهمترین آثار ادبیات معاصر آمریکای لاتین درباره حافظه جمعی تبدیل کرده است.
این کتاب برای خوانندگانی مناسب است که به ادبیات سیاسی، روایتهای مبتنی بر حافظه، ادبیات آمریکای لاتین، و داستانهایی درباره خشونت دولتی و مقاومت علاقه دارند. سبک فرناندز شاعرانه و در عین حال برنده است؛ روایتی که با حجم کم، بار سنگینی از معنا و احساس را حمل میکند.
ویژگیهای برجسته کتاب
روایتی ادبی و سیاسی درباره خشونت دوران دیکتاتوری شیلی
ترکیب واقعیت تاریخی با عناصر خیال، حافظه و اشباح
نگاهی انسانی به تجربه ناپدیدشدگان و بازماندگان
مناسب برای علاقهمندان به ادبیات آمریکای لاتین و روایتهای مبتنی بر حافظه
