الیور جفرز؛ جادوگر خطوط ساده و قصه‌گوی جهان‌های پیچیده

درک دنیای الیور جفرز، بیش از آنکه شبیه ورق زدن کتاب‌های کودک باشد، شبیه به تماشای یک نمایشگاه هنری است که در آن، سکوتِ بین کلمات، به اندازه خودِ داستان اهمیت دارد. اگر قرار باشد تنها یک هنرمند را نام ببریم که می‌تواند با چند خط ساده و چند لکه رنگ، احساسات پیچیده‌ای مثل عشق، فقدان و تنهایی را برای کودکان روایت کند، بدون شک نام الیور جفرز در صدر لیست قرار می‌گیرد. او از آن دسته خالقان نادری است که آثارش نه فقط برای کودکان، بلکه برای بزرگ‌سالان نیز به همان اندازه عمیق و تأمل‌برانگیز است؛ کتاب‌هایی که با هر بار خواندن، معنای تازه‌ای در ذهن مخاطب باز می‌کنند و شاید همین «عمقِ ساده» است که او را به یکی از تأثیرگذارترین چهره‌های ادبیات تصویری جهان تبدیل کرده است.

الیور برندن جفرز که در سال ۱۹۷۷ در استرالیا متولد شد و دوران شکل‌گیری شخصیتش را در ایرلند شمالی گذراند، در ابتدا رؤیای متفاوتی در سر داشت. او در جوانی می‌خواست موسیقی‌دان شود و داشتن یک گروه موسیقی، دغدغهٔ اصلی‌اش بود، اما خیلی زود دریافت که ابزار اصلی او برای روایت جهان، نه نت‌های موسیقی که خطوط و تصاویر هستند. این کشف، مسیر زندگی‌اش را تغییر داد و او را از دیوارهای دانشگاه آلستر به شهرت جهانی در دنیای کتاب‌های تصویری رساند. جفرز که سال‌ها در فضای خلاقانهٔ بروکلین زندگی و کار کرد و سپس به ریشه‌های خود در ایرلند شمالی بازگشت، امروزه نه فقط به‌عنوان یک نویسندهٔ کودک، بلکه به‌عنوان یک هنرمند تجسمی چندبعدی شناخته می‌شود.

آنچه سبک تصویرگری جفرز را از دیگران متمایز می‌کند، نگاه هوشمندانهٔ او به «سادگی» است. او با ترکیب خطوط آزاد، رنگ‌های محدود و بافت‌های دستی، جهانی می‌سازد که هم شاعرانه است و هم به شدت صمیمی. جفرز در بسیاری از صفحات کتاب‌هایش، بخش بزرگی از کادر را به فضای سفید اختصاص می‌دهد؛ این فضای خالی در دست‌های او یک نقص نیست، بلکه عنصری روایی است که به مخاطب اجازه می‌دهد احساسات شخصیت‌ها را بهتر درک کند و در سکوتِ صفحه، داستان را در ذهنش کامل کند. او هرگز به دنبال آموزش مستقیم مفاهیم نیست، بلکه شخصیت‌های داستانش – که گاه یک پنگوئن هستند و گاه یک مدادشمعیِ دلخور– را در موقعیت‌هایی قرار می‌دهد که کودک خودش، بدون تحمیل، فلسفه دوستی، تنهایی یا مسئولیت در برابر زمین را کشف کند.

کتاب‌های این نویسنده: