هنری دیوید ثورو، نویسنده، شاعر و فیلسوف طبیعت‌گرای آمریکایی و از حامیان اصلاح‌طلبی، در شهر کنکورد ایالت ماساچوست چشم به جهان گشود و از کالج هاروارد فارغ‌التحصیل شد. پس از دوره‌ای تدریس در آموزش، مصمم شد مابقی حیات خویش را به سرودن شعر و نگارش در رابطه با طبیعت و فلسفه‌ی طبیعت‌گرا اختصاص دهد. او در زمره‌ی چهره‌های شاخص مکتب تعالی‌گرایی و از پیروان رالف والدو امرسون به شمار می‌رفت؛ رویکردی آمیخته از رمانتیزم و اصلاح‌طلبی که برشوندگی حواس و درک مستقیم از طریق شهود را برتر از عقل می‌دانست، به فردیت ارج می‌نهاد و اتکا به خویشتن را مانعی در برابر آسیب‌های سیاست و دین سازمان‌یافته به شمار می‌آورد تا انسان به ندای درونی و کمال کلیت پیوند یابد.
او به مدت بیست‌وشش ماه در حاشیه‌ی جامعه و در کناره‌ی تالاب والدن اقامت گزید تا با دوری از دغدغه‌های روزمره و فشارهای اجتماعی، تنها با آنچه در زندگی اهمیت بنیادین دارد روبه‌رو شود و با دسترنج خود روزگار بگذراند. او امید داشت این خلوت و خوداندیشی در دامان طبیعت به شناخت جامعه یاری رساند. کتاب والدن حاصل همین دوران زیستن است؛ چکامه‌ای با نثر روزنگار در ستایش زندگی موزون با طبیعت و همسو با وجدان فرد که حقیقت حیات را در سادگی جست‌وجو می‌کرد و پس از چاپ در سال ۱۸۵۴، به متنی کلاسیک در ادبیات آمریکا تبدیل شد.
طی سال‌های ۱۸۵۰، او تنهایی در والدن را رها کرد و با تعهدی استوار به الغای برده‌داری، به کنشگری سیاسی، سخنرانی و مقاله‌نویسی روی آورد. او به یاری بردگان فراری شتافت که از طریق راه‌آهن زیرزمینی و خانه‌های امن از ایالات جنوبی به شمال آمریکا پناه می‌بردند. این نویسنده که از شرایط نامطلوب جسمانی رنج می‌برد، پیش از آنکه چهل‌وپنج‌ساله شود، زندگی را در آغوش مرگ وداع گفت.
