در سال ۱۹۳۰، در آپارتمانی کوچک در محلهی برانکسِ نیویورک، پسربچهای در خانوادهای یهودی و ارتدوکس چشم به جهان گشود که قرار بود سالها بعد، بزرگترین نگهبان معبد ادبیات غرب لقب گیرد. هارولد بلوم در خانهای بزرگ شد که در آن زبان مادریاش ییدیش و عبری بود؛ اما در ده سالگی، وقتی در کتابخانه عمومی محله با اشعار هارت کرین و ویلیام بلیک روبهرو شد، جرقهای در ذهنش زد که مسیر تمام زندگیاش را تغییر داد. او عاشق کلمات شد؛ نه یک عشق ساده، بلکه نوعی شیفتگی بیحدوحصر و حافظهای عجیب که میتوانست صدها صفحه شعر را با یک بار خواندن در خود حبس کند.
بلوم در جوانی، با جثهای درشت و ذهنی بیقرار، راهی دانشگاه کرنل شد و زیر نظر منتقد بزرگ، ام. اچ. آبرامز، الفبای نقد ادبی را آموخت. سپس در سال ۱۹۵۵ به دانشگاه ییل رفت؛ جایی که برای بیش از شش دهه، نه فقط به عنوان یک استاد، که به مثابهی یک اسطوره زنده در راهروهای آن قدم زد. در دهههای ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰، زمانی که موج نظریههای جدید اروپایی، ساختارگرایی و واسازی دانشگاههای آمریکا را درنوردید و منتقدان جوان از «مرگ مؤلف» سخن میگفتند، بلوم یکتنه در برابر این جریان ایستاد. او معتقد بود ادبیات نه ابزاری برای سیاست است و نه میدان بازیهای ایدئولوژیک، بلکه مواجههای عمیق، شخصی و تراژیک میان انسان و زیبایی است.
در سال ۱۹۷۳، بلوم شاهکار نظری خود، اضطراب تأثیر، را منتشر کرد. او با نگاهی فرویدی به تاریخ شعر نگریست و مدعی شد که هر شاعر بزرگ، در نبردی ادیپی با پدران ادبی پیش از خود دستوپنجه نرم میکند؛ نبردی برای اینکه از زیر سایهی سنگین غولهایی چون میلتون و شکسپیر بیرون بیاید و صدای مستقل خود را بیابد. برای بلوم، نقد ادبی خود نوعی شعر بود و خواندن، عملی برای بقا در برابر مرگ و فراموشی.
او در سالهای بعد، با انتشار کتاب جنجالی کانن غربی در سال ۱۹۹۴، طوفانی در محافل آکادمیک به پا کرد. در مرکز این جهان ادبی، ویلیام شکسپیر قرار داشت؛ کسی که بلوم او را «مخترع انسان» مینامید و معتقد بود ما نه تنها شکسپیر را میخوانیم، بلکه توسط او خوانده و تعریف میشویم. این ایستادگی سرسختانه بر سر ارزشهای زیباییشناختی کلاسیک، او را به هدف حملات تند منتقدان پستمدرن و چندفرهنگگرا تبدیل کرد، اما بلوم هرگز از موضع خود عقب ننشست.
هارولد بلوم تا آخرین روزهای عمرش در اکتبر ۲۰۱۹، در حالی که روی صندلی چرخدار مینشست و همچنان در دانشگاه ییل تدریس میکرد، دست از خواندن نکشید. او حتی چهار روز پیش از مرگش آخرین کلاس خود را برگزار کرد. زندگی او روایت مردی بود که جهان را تنها از دریچه کتابها میفهمید و باور داشت که در برابر تاریکی و زوال، تنها پناهگاه انسان، زیباییِ جاودانهی کلمات است.