توماس برنهارد بیشتر دوران کودکی را با پدربزرگش در فقر گذراند. از همان دوران بود که به بیماری مزمن ریوی مبتلا شد که تا پایان عمر همراهش بود. مضامین داستان‌هایش مثل زندگی‌اش تلخ است. جهانی که او به تصویر می‌کشد بی‌رحم است. بدبین به انسان است و نثرش نیز ویژگی‌هایش منحصربه‌فردی دارد: جملاتی طولانی، مارپیچی و تکرارشونده. او منتقد اتریش و آن خطه بود: ریاکاری فرهنگی و همه‌ی آنچه میراث نازی بود. نهادهای رسمی کشورش را با طنزی گزنده به سخره می‌گرفت. رمان‌های نابودی، چوب‌بُرها و بازنده از آثار برجسته‌ی اوست. در ایران او را بیشتر با رمان یخبندان می‌شناسیم. او نمیاشنامه‌نویس هم بود. نمایشنامه‌ی میدان دلاوران با به‌تصویرکشیدن یهودستیزی اتریشی، جنجال بزرگی برانگیخت که پیش از اجرای نخستینش تظاهراتی برپا شد. برنهارت که در ۱۹۳۱ زاده شده بود، در سال ۱۹۸۹ درگذشت و در وصیت‌نامه‌اش، انتشار و اجرای آثارش را در اتریش ممنوع اعلام کرد گرچه بعدها آثارش در اتریش منتشر و نمایشنامه‌ۀایش روی صحنه رفت.