ایتالو کالوینو در سال ۱۹۲۳ در سانتیاگو د لاس وگاس کوبا از پدر و مادری گیاه‌شناس ایتالیایی به دنیا آمد و خانواده در کودکی او به سان‌رمو ایتالیا بازگشتند. در دوران جنگ جهانی دوم به جنبش پارتیزانی ضدفاشیستی پیوست که برایش تجربه‌ای بود از آرمان‌گرایی و مواجهه‌ی بی‌واسطه با خشونت. آثار نخستینش در سبک نئورئالیستی بودند، اما به‌تدریج به سوی سبکی خیال‌پردازانه، افسانه‌گون و پست‌مدرن و بازیگوش گرایش یافت؛ سه‌گانه‌ی نیاکان ما (ویکنت شقه‌شده، بارون درخت‌نشین، شوالیه‌ی ناموجود) قصه‌هایی خیال‌انگیز بودند، شهرهای نامرئی با نثری شاعرانه، شهرهای خیالی را در قالب گفت‌وگوی مارکوپولو و قوبلای‌خان تصویر می‌کرد و اگر شبی از شب‌های زمستان مسافری رمانی نوآورانه درباره‌ی عمل خواندن بود. او شیفته‌ی ریاضیات و نشانه‌شناسی بود و جستارنویسی پرکار و گردآورنده‌ی افسانه‌های عامیانه‌ی ایتالیایی. او در سال ۱۹۸۵ در سی‌ینا، اندکی پیش از سخنرانی در دانشگاه هاروارد، بر اثر خون‌ریزی مغزی درگذشت. کالوینو امروز از چهره‌های کلیدی داستان‌نویسی پست‌مدرن ایتالیا به شمار می‌رود.