اورهان پاموک در ۱۹۵۲ در استانبول در خانواده‌ای مرفه، سکولار و غربگرا به دنیا آمد. پدرش مهندس بود و او پیش از آنکه تمام‌وقت به نویسندگی روی آورد، معماری و روزنامه‌نگاری خواند. رمان‌های او پیوسته میان بحران هویت شرق و غرب، سنت اسلامی و مدرنیته‌ی سکولار، و میراث عثمانی و ترکیه‌ی نوین در نوسان است؛ آثاری چون قلعه‌ی سفید، کتاب سیاه و نام من سرخ که جایزه‌ی ملی نقد کتاب آمریکا را از آن خود کرد، و برف که به کاوش در تنش‌های سیاسی و مذهبی می‌پردازد. در خاطرات پرآوازه‌اش، استانبول: خاطرات و شهر، تصویری اندوهگین از افول شهر زادگاهش با مفهوم بومی «حزن» ترسیم کرده است. اظهارنظرهای جنجالی او در سال ۲۰۰۵ درباره‌ی کشتار ارمنیان و کردها در دوران عثمانی، به تعقیب قضایی او انجامید؛ اتهاماتی که سرانجام لغو شد اما او را هدف خشم ناسیونالیست‌ها قرار داد. در سال ۲۰۰۶، پاموک به‌عنوان نخستین نویسنده‌ی ترک، جایزه‌ی نوبل ادبیات را دریافت کرد، به‌پاس کشف نمادهای تازه برای بیان تلاقی و درهم‌تنیدگی فرهنگ‌ها. او همچنان به نوشتن ادامه می‌دهد و موزه‌ی معصومیت را در استانبول، بر پایه‌ی یکی از رمان‌هایش، بنیان نهاده است.