او ما را با جهان جدیدی روبه‌رو ساخت که تا آن وقت شناخت عمیقی از آن نداشتیم. وقتی با ترجمه‌هایش از ماریو بارگاس یوسا سیمای هولناک جوامع دیکتاتورزده را پیش چشمان ما نهاد و آدم‌هایی را به ما معرفی کرد گرفتار در دامچاله‌ها که راهی جز به سوی شکست نمی‌بردند. با ترجمه‌های او از آثار کارلوس فوئنتس بود که با تصویری از مکزیک، این کشور امریکای لاتینی، آشنا شدیم که مردمان انقلابی‌اش نه‌تنها به آرمان‌های‌شان دست نیافته بودند که شاهد تراژدی‌های بسیار بودند؛ سرنوشت غمباری پر از غوغا و خشونت؛ جایی که حاکمان جایشان را به حاکمان بعدی می‌دادند و شعله‌های کم‌سوی هر شکل از امید، از پی هم خاموش می‌شد. اگر تماس فرهنگ‌های گوناگون با هم امری مطلوب و محتوم باشد، در این میان، وظیفه‌ی سنگین وساطت بین فرهنگ‌ها بر عهده‌ی مترجمان فرهنگ است و عبدالله کوثری را به گواهی کیفیت ترجمه‌هایش و وسعت موضوعی‌شان می‌توان مترجم فرهنگ دانست.

کوثری در ترجمه‌ی آثار برخی از برجسته‌ترین نویسندگان امریکای لاتین نقشی یگانه ایفا کرده است؛ مترجم راویان جهانی بوده که خود آن را «دنیایی گسترده و حیرت‌آور» خوانده. از فوئنتس و یوسا گرفته تا ماشادو دِ آسیس و خوسه دونوسو، تا نویسندگان نسل متأخر آن‌ها همچون آریل دورفمن؛ نویسندگانی که شهرت خود در ایران را مدیون عبدالله کوثری‌اند. مقدمه‌هایش بر برخی ترجمه‌هایش مانند داستان‌های کوتاه امریکای لاتین نشان می‌دهد که او تا چه اندازه در ادبیات امریکای لاتین غور کرده و عمر گذاشته است. و این تنها بخشی از علایق کوثری را شامل می‌شود.

با ترجمه‌ی آیزایا برلین طبع خویش را در ترجمه‌ی فلسفه‌ی سیاسی نیز آزمود. مترجمی است که توجهی ویژه به تاریخ دارد؛ و شاید رمز علاقه‌ی او به نویسندگان امریکای لاتین هم به دلیل تاریخ‌مندی مکتوبات آن‌هاست. با همین علاقه به تاریخ بوده است که آثاری درباره‌ی تاریخ سیاسی معاصر ایران از جمله دو کتاب همایون کاتوزیان را نیز به فارسی ترجمه کرده است. اما اوج هنر او در ترجمه و به کارگیری زبان فارسی را باید در ترجمه‌هایش از تراژدی‌ها، این سرآغازهای تمدن و ادبیات جهان، سراغ گرفت. جایی که او با پشتوانه‌ی نثرخوانی‌ها و نظم‌خوانی‌هایش از آثار کلاسیک فارسی در کودکی و نوجوانی، دستش برای انتخاب کلمه و واژه و ترکیبات باز بوده و ابایی از مواجهه با متن‌های آیسخولوس و سِنِکا و شکسپیر نداشته است.

در جهان شناختی و رویکرد ادبی او، ترجمه نه بازتولید ساده‌ی کلمات، بلکه کاوشی عمیق در لایه‌های پنهان زبان مادری و تجلی‌گاه آگاهی انسانی است. ادبیات در دیدگاه او ابزاری برای آشنایی با واقعیت‌های عریان زندگی، نقد دیکتاتوری، نفی خشم و خشونت ایدئولوژیک، و دستیابی به درکی عمیق از آزادی و کرامت انسانی به شمار می‌رود. او که بخش عمده‌ای از حیات کاری خود را در انزوا و اتاق کار خویش در شهر مشهد سپری کرده است، همواره بر لزوم خردورزی عینی، اجتناب از سطحی‌نگری تاریخی، و تعهد به ماندگاری کلام هنری پای فشرده؛ امری که آفرینش‌های او را به الگویی ماندگار در غنای زبان فارسی، حفظ استقلال قلم و ارتقای فرهنگ مکتوب بدل ساخته است.
با چنین کارنامه‌ای است که عبدالله کوثری یکی از پرکارترین و بهترین مترجمان بعد از انقلاب ماست.