فریدریش شیلر، نمایشنامهنویس، شاعر و متفکر بزرگ کلاسیک آلمانی دوران نوجوانی دشواری را تحت انضباط شدید و اجباری آکادمی نظامی دوک کارل اویگن سپری کرد؛ تجربهای تلخ که روح سرکشش را در مخالفت با استبداد و قیدوبندهای تحمیلی صیقل داد. شیلر با وجود تحصیل تحمیلی در رشتهی پزشکی، تمام اشتیاق خود را وقف جهان پرشور ادبیات کرد. انتشار مخفیانهی نخستین نمایشنامهاش، راهزنان، موجی از شهرت شگفتانگیز و همزمان خشم دوک را برانگیخت و او را ناگزیر به فراری مخاطرهآمیز از زادگاهش ساخت.
آثار درخشان دوران جوانی او همچون دسیسه و عشق و بعدها تراژدی بزرگ دون کارلوس، تجلی آشکار نبرد ابدی میان آزادی فردی و نظامهای سرکوبگر سیاسی و خانوادگی بودند. شیلر با نفوذ عمیق به روان و اخلاق بشری، قهرمانانی آرمانگرا را تصویر میکرد که در کشمکش میان وظیفه و میل، اصول اخلاقی والای انسانی را بر زندگی مادی ترجیح میدادند.
بخش مهمی از زیست فکری او در شهر وایمار و در دوستی عمیق و همافزایی بینظیر با گوته گذشت. این پیوند فرخنده به شکوفایی مجدد او و خلق آثاری سترگ در دوران کلاسیک انجامید. او در رساله بیبدیل دربارهی آموزش زیباییشناختی انسان، هنر و امر زیبا را یگانه راه دستیابی به آزادی حقیقی و اعتلای اخلاقی جامعه معرفی کرد. در سالهای پایانی، شیلر شاهکارهای تاریخی برجستهای مانند مری استیوارت و بهویژه ویلهلم تل را آفرید که در آنها حق حاکمیت مردم بر سرنوشت خویش و مقاومت در برابر ستم را جشن گرفت. سرود جاودان او، برای شادی، که مظهر همبستگی و صلح جهانی شد، بعدها قلب بتهوون را نیز تسخیر کرد.
شیلر سرانجام در مه ۱۸۰۵ در چهلوپنج سالگی در اوج خلاقیت بر اثر بیماری درگذشت، در حالی که میراث ارزشمندش هنر تئاتر را به عنوان والاترین دادگاه اخلاقی و معبد پایداری و آزادی انسان تثبیت کرد.
