ریموند کارور در سال ۱۹۳۸ در کلتسکینای اورگان آمریکا، در خانواده‌ای کارگری، پدرش کارگر کارخانه‌ی چوب‌بری بود، به دنیا آمد. در نوزده سالگی ازدواج کرد و تا بیست سالگی صاحب دو فرزند شد. برای نوشتن فرصتی می‌خواست که کار در مشاغل گوناگون، در کارخانه‌ی چوب‌بری، به‌عنوان نظافتچی و پیک، از او سلب می‌کرد. شرایط دشوار مالی او را به سمت الکل کشاند. سبک نوشته‌هایش را مینیمال و موجز خوانده‌اند. شخصیت‌های داستان‌هایش معمولا از طبقه‌ی کارگر و متوسط هستند و گرفتار موقعیت‌های دشوار؛ زندگی زناشویی‌شان دچار فروپاشی است، یا گرفتار الکل‌اند و یا غرق ناامیدی هستند. در بخش پایانی زندگی‌اش، از سال ۱۹۷۷ به بعد، از الکل دور شد و با تدریس در دانشگاه زندگی‌اش را سامان داد. کارور در سال ۱۹۸۸ بر اثر سرطان ریه درگذشت اما میراثش و آنچه در داستان کوتاه بر جای گذاشت هنوز سرلوحه‌ی داستان‌نویسان است.