توماس مان در سال ۱۸۷۵ در لوبک آلمان در خانوادهای مرفه به دنیا آمد. افول خانواده پس از مرگ پدرش، الهامبخش شاهکار نخستینش بودنبروکها بود. رمانی که توماس در بیستوشش سالگی نوشت و قصهی چند نسل از خانوادهای بازرگان است که رو به افول میرود. رمان تحسین منتقدان را برانگیخت. او در بیشتر آثارش به کشمکش میان تأثرات طبقاتی و بایدها و نبایدهای کار هنری پرداخت. از آثار مشهورش میتوان به رمان کوتاه مرگ در ونیز که به کشش هنرمندی سالخورده به جوانی زیبا در بحبوحهی طاعون میپردازد، کوه جادو قصهی حضور مردی جوان در آسایشگاهی که منتقدان آن را نمادی از اندیشههای اروپای پیش از جنگ جهانی اول دانستند و دکتر فاستوس ماجرای آهنگری که کار و بارش به شیطان میافتد و مفسران آن را استعارهای از سقوط آلمان به دامان نازیسم دانستند. در جنگ جهانی اول ابتدا ناسیونالیستی محافظهکار بود، اما بعدها به مخالفی پرشور با نازیسم بدل شد و در ۱۹۳۳، بهدلیل ریشهی یهودی همسرش و مخالفت آشکار خودش راهی ایالات متحده و سپس سوئیس شد. در سال ۱۹۲۹ جایزهی نوبل ادبیات را دریافت کرد. برادرش، هاینریش مان، و پسرش، کلاوس مان (که به خودکشی دست زد)، نیز نویسنده بودند. مان در سال ۱۹۵۵ در زوریخ درگذشت و امروز چهرهای بلندپایه در مدرنیسم ادبی آلمان شناخته میشود.
