کودکی ژان پل سارتر با کتابخوانی گذشت، همان‌طور که بعدها در خاطراتش کلمات بازگو کرد. در دانشسرای عالی پاریس فلسفه خواند و همان‌جا با سیمون دوبووار آشنا شد و تا پایان عمر با یکدیگر زیستند. مدتی کوتاه در جنگ جهانی دوم اسیر جنگی بود و بعدها فعالانه به جنبش مقاومت ملی فرانسه پیوست. او از پیشگامان نهضت فلسفی اگزیستانسیالیسم بود. آزادی و مسئولیت و تعهد انسان را در اثر هستی و نیستی کاوید و دغدغه‌های وجودی‌اش را در رمان تهوع. او روشنفکر عرصه‌ی عمومی بود. درگیر سیاست هم بود. در آغاز فعالیت فکری به حزب کمونیست نزدیک بود هرچند استقلالش را حفظ می‌کرد. مواضع جنجالی‌اش در دفاع از اتحاد شوروی، کوبا و مائوئیسم در دوره‌های مختلف، از سوی هم‌عصرانش، از جمله دوست سابقش کامو، مورد انتقاد قرار گرفت. بعدها آشکارا با استعمار فرانسه در الجزایر مخالفت و از اعتراضات دانشجویی مه ۱۹۶۸ حمایت کرد. در سال ۱۹۶۴ از پذیرش جایزه‌ی نوبل ادبیات خودداری کرد و همین بر شهرتش افزود. سارتر در سال ۱۹۸۰ در پاریس درگذشت و تشییع جنازه‌اش جمعیت عظیمی را به خیابان کشاند، بازتابی از جایگاهش به‌عنوان وجدان روشنفکری پیشرو فرانسه‌ی پس از جنگ.