ساموئل بکت متولد دوبلین ایرلند و در خانواده‌ای پروتستان، زبان فرانسه و ایتالیایی را در کالج ترینیتی دوبلین خواند و مدتی کوتاه در پاریس تدریس کرد و همان وقت با جیمز جویس آشنا و دستیار ادبی‌اش شد. هرچند این رابطه با علاقه‌ی یک‌طرفه‌ی عاشقانه‌اش به دختر جویس، لوچیا، پیچیده شد. در جنگ جهانی دوم به جنبش مقاومت ملی فرانسه پیوست. پس از جنگ، دوره‌ای پرکار را آغاز کرد و عمدتاً به زبان فرانسه نوشت. رمان‌های سه‌گانه‌اش مُلوی، مالون می‌میرد و ننامیدنی که بحران‌های وجودی و اگزیستانسیال انسان بعد از جنگ می‌پردازند و شاهکارش نمایشنامه‌ی در انتظار گودو؛ قصه‌ی دو ولگردی که در انتظاری بی‌پایان هستند؛ تأمل فلسفی درباره‌ی انتظار و پوچی و بی‌معنایی جهان. در ۱۹۶۹ جایزه‌ی نوبل ادبیات را دریافت کرد. در مراسم حاضر نشد و پول جایزه را هم بخشید. بکت شخصیتی فروتن، محتاط و باوجود شهرت عظیمش، ساده‌زیست و سخاوتمند بود. در ۱۹۸۹ در پاریس درگذشت و امروز چهره‌ای بلندپایه در تئاتر و نمایشنامه‌نویسی قرن بیستم و از بنیان‌گذار مدرنیسم و نیهیلیسم ادبی است.