روبرت موزیل ابتدا در دانشکده‌ی نظامی و سپس مهندسی تحصیل کرد و بعدها فلسفه و روان‌شناسی خواند. در جنگ جهانی اول در ارتش اتریش خدمت کرد. او دهه‌ها از زندگی‌اش را وقف شاهکار ناتمام و گسترده‌ی مرد بی‌خاصیت کرد؛ پانورامایی وسیع، فلسفی و کنایه‌آمیز از امپراتوری در حال فروپاشی اتریش-مجارستان در آخرین سال پیش از جنگ جهانی اول. رمانی که با وجود دهه‌ها بازنویسی وسواس‌گونه‌ی موزیل، در زمان مرگش ناتمام ماند و امروز تنها بخش‌هایی از آن در دسترس است. زندگی‌اش تراژیک بود، به‌ویژه پس از گریز از اتریش زیر نازی‌ها و زندگی تبعیدگونه در سوئیس، فقری که روز به روز بیشتر می‌شد و گمنامی که غرقش می‌کرد، با وجود ستایش برخی منتقدان، در زمان حیاتش عمدتاً از سوی عموم ناشناخته ماند. موزیل در سال ۱۹۴۲ در ژنو سوئیس، با حضور اندک حاضران در تشییع‌جنازه‌اش دفن شد. از دهه‌ی ۱۹۵۰ به بعد، او دوباره کشف شد و امروز یکی از بلندپایه‌ترین رمان‌نویسان مدرنیسم قرن بیستم شناخته می‌شود.