دیوید هیوم در ۲۴ آوریل ۱۷۱۱ در ادینبورو به دنیا آمد. او در سه‌سالگی پدرش را از دست داد و تحت سرپرستی مادر و عمویش که کشیش محلی بود، در ملک ناین‌ولز پرورش یافت. در دوازده سالگی وارد دانشگاه ادینبورو شد و گرچه انتظار می‌رفت حقوق بخواند، بی‌میلی شدید به این رشته او را به سوی مطالعه و تأملات فلسفی سوق داد. این کشمکش‌های درونی او را در جوانی به اختلال روانی و افسردگی مبتلا کرد که پزشکان آن را «بیماری عالمان» نامیدند.
پس از تجربه‌ی کار به عنوان منشی در بریستول، راهی فرانسه شد و در شهر لافلش در انزوا به بسط دیدگاه‌هایش پرداخت. در آنجا و پیش از سی سالگی، شاهکار خود رساله‌ی درباره‌ی طبیعت انسانی را به پایان رساند. او با تکیه بر تجربه به عنوان یگانه مبنای شناخت، مرزهای یقین را در هم شکست. انسان در نگاه او تنها با «تأثرات» (احساسات بی‌واسطه) و «تصورات» (بازتاب کمرنگ تأثرات در ذهن) سروکار دارد. این رویکرد رادیکال سبب شد تا مفاهیمی چون علیت، استمرار نفس و وجود جهان مادیِ مستقل از ذهن را صرفاً ساخته و پرداخته‌ی تخیل، عادت و تعمیم تجربیات بداند. او نشان داد که هیچ پیوند منطقی و ضروری اثبات‌پذیری میان علت و معلول وجود ندارد و این ارتباط تنها بر اساس مجاورت و توالی در ذهن شکل می‌گیرد. با وجود این نگاه ویرانگر به یقینِ علمی و مذهبی، او معتقد بود که برای ادامه‌ی زندگی باید به عقل سلیم و واقعیت‌های روزمره تکیه کرد.
اثر نخست او در ابتدا با بی‌اعتنایی مطلق روبه‌رو شد اما او با بازنویسی آن در قالب آثاری چون تحقیق درباره‌ی فهم انسانی و تحقیق درباره‌ی مبادی اخلاق توانست توجه بسیاری را جلب کند. در عرصه‌ی اخلاق، او عقل را برده‌ی انفعالات می‌دانست و ریشه‌ی فضایل را در «همدردی» و مطلوبیت اجتماعی برای بیشترین افراد جست‌وجو می‌کرد، نه در احکام مطلق مذهبی.
به دلیل اتهامات کفر و الحاد، کرسی استادی دانشگاه ادینبورو به او داده نشد. برای گذران زندگی از تدریس خصوصی به یک مارکوئیسِ روانی تا منشی‌گری ژنرال سنت‌کلر در لشکرکشی به فرانسه و مأموریت‌های دیپلماتیک در اروپا را تجربه کرد. سپس با تصدی سمت کتابدار در ادینبورو، نگارش اثر عظیم تاریخ انگلیس را پیش برد. این کتاب که تاریخ را از زمان جولیوس سزار تا انقلاب شکوهمند پوشش می‌داد، به فروشی بی‌نظیر دست یافت و نگاهی جامع به تحولات فرهنگی زمانه ارائه داد. در همین دوران مقالاتی در باب سیاست، اقتصاد، معجزات و خودکشی نوشت که جنجال‌های بسیاری آفرید.
حضور او در پاریس به عنوان منشی سفیر انگلیس، او را به ستاره‌ی محافل روشنفکری بدل کرد، تا جایی که به «ولتر انگلیسی» شهرت یافت و با چهره‌هایی چون ژان ژاک روسو ارتباط پیدا کرد، هرچند این رابطه به دلیل سوءظن‌های بیمارگونه‌ی روسو به تلخی گرایید. با وجود تمام دستاوردها، کلیسای کاتولیک تمام آثار او را در فهرست کتاب‌های ممنوعه قرار داد.
او سال‌های پایانی عمر را در ادینبورو و در مصاحبت با اندیشمندانی چون آدام اسمیت گذراند. در بیست‌وپنجم آگوست ۱۷۷۶ بر اثر تومور کبدی درگذشت، در حالی که تا آخرین لحظات بر نگاه تجربه‌گرا و عاری از تعصبات مذهبی خود پابرجا ماند و بی‌آنکه تسلیم هراس‌های مذهبی شود، با آرامش چشم از جهان فروبست.
