دوریس لسینگ در سال ۱۹۱۹ در کرمانشاه ایران، از والدینی بریتانیایی، به دنیا آمد و خانواده در کودکی او به زیمبابوه مهاجرت کرد. در چهارده سالگی مدرسه را ترک کرد. ازدواج‌های آغازین و فعالیت سیاسی‌اش در حزب کمونیست، که بعدها پس از حمله‌ی شوروی به مجارستان در سال ۱۹۵۶ از آن سرخورده شد و ترکش کرد، داستان‌های سیاسی آغازینش را شکل داد. در سال ۱۹۴۹ به لندن نقل مکان کرد. اثر برجسته‌اش، دفتر طلایی با ساختاری گسسته جنبه‌های گوناگون روان پاره پاره و زندگی سیاسی و شخصی قهرمان زن داستان را بازتاب می‌دهند، تأثیری عظیم بر جنبش ادبی فمینیستی گذاشت. هرچند لسینگ از برچسب نویسنده‌ی فمینیست خوش نداشت و بر دغدغه‌های گسترده‌تری اصرار داشت. او در ژانرهای گوناگون قلم می‌زد: رئالیسم اجتماعی، داستان علمی - تخیلی و آثاری خودزندگینامه‌ای. در ۲۰۰۷، در هشتادوهفت سالگی، مسن‌ترین دریافت‌کننده‌ی جایزه‌ی نوبل ادبیات شد و با عنوان حماسه‌سرای تجربه‌ی زنانه جایزه‌اش را دریافت کرد که واکنش صریح و بی‌تعارفش را در پی داشت؛ هنگام شنیدن خبر جلوی خبرنگاران داد زد: «خدای من!» لسینگ در سال ۲۰۱۳ در لندن درگذشت.
