اینیاتسیو سیلونه، با نام اصلی سکوندو ترانکوئیلی، نویسنده و مبارز برجسته‌ی ایتالیایی، دوران جوانی‌اش با سوگی عمیق و مصائبی جانکاه آغاز گشت. زلزله‌ی ویرانگر سال ۱۹۱۵ مادرش را از او گرفت و برادر کوچکش، رومولو، بعدها در بند فاشیست‌ها و زیر شکنجه جان باخت. این تجربیات تلخ در کنار تماشای فقر دهقانان، روح عصیان‌گر او را به سوی فعالیت‌های سیاسی کشاند. او که از بنیان‌گذاران حزب کمونیست ایتالیا در سال ۱۹۲۱ بود و سفرهای متعددی به مسکو داشت، پس از مشاهده‌ی استبداد استالینی و تصفیه‌های حزبی، با سرخوردگی عمیق از جزم‌اندیشی حزبی فاصله گرفت. وی سپس به دلیل مخالفت با فاشیسم و ابتلا به بیماری سل، ناگزیر به تبعید در سوئیس شد و نام مستعار سیلونه را برای پنهان ماندن از پلیس برگزید.
دوران تبعید برای او فصل درخشان آفرینش‌های ادبی شد. او با نگارش رمان مبارزاتی فونتامارا، صدای رنج‌دیدگان، محرومان و دهقانان فرودست جنوب ایتالیا شد که زیر چرخ‌دنده‌های استبداد له می‌شدند. او این مسیر را با خلق رمان‌های برجسته دیگری چون نان و شراب و دانه زیر برف ادامه داد که به تریلوژی تبعید او شهرت یافتند. آثار او بازتاب‌دهنده‌ی جست‌وجوی خستگی‌ناپذیر برای کشف حقیقت، همدلی با دردمندان و ستایش همبستگی انسانی بود. در تاروپود داستان‌هایش، ارزش‌های اخلاقی و انسانی بر هر مانیفست سیاسی پیشی می‌گرفت و او با آمیختن سوسیالیسم با اخلاق مسیحی و روحیه مدارا، بر کرامت آزادی و وجدان بیدار فردی در برابر تندباد توتالیتاریسم پای می‌فشرد.
سیلونه پس از سقوط فاشیسم به وطن بازگشت و به عنوان وجدان بیدار جامعه‌ی ادبی به مبارزه‌ی قلمی خود برای آزادی ادامه داد. او سرانجام در اوت ۱۹۷۸ درگذشت، در حالی که آثار اخلاق‌مدار و بیدارگرانه‌اش به نمادی از پایداری روح انسان در برابر بیداد تبدیل شد.
