آلفرد دوبلین، پزشک، رماننویس و جستارنویس برجستهی آلمانی و یکی از تاثیرگذارترین چهرههای مدرنیسم ادبی، در سال ۱۸۷۸ در شهر اشتتین متولد شد. او در رشتهی پزشکی به تحصیل پرداخت و تخصص خود را در شاخهی عصبشناسی و روانپزشکی به پایان رساند. حرفهی پزشکی و سالها فعالیت او به عنوان پزشک درمانگاه در محلههای کارگری شرق برلین و سر و کار داشتن مستقیم با بیماران، افراد بزهکار و آسیبدیدگان اجتماعی، نقشی بنیادین در شکلگیری نگاه موشکافانه و درونمایهی آثار ادبیاش ایفا کرد؛ تجربههایی که پایهگذار شناخت عمیق او از روانشناسی رفتار جنایی و وضعیت دشوار طبقات فرودست جامعه شد.
دوبلین از همان سالهای آغازین سدهی بیستم وارد جریانهای پیشرو ادبی شد و با انتشار داستانها و جستارهایش در نشریات آوانگاردی چون اشتورم، به سرعت به یکی از نمایندگان شاخص جنبش اکسپرسیونیسم در آلمان بدل گشت. او نخستین رمان برلینی خود را با عنوان نبرد وادزک با توربین بخار در سال ۱۹۱۴ نوشت و در سالهای بعد با نگارش سفرنامهها، بررسیهای نظری دربارهی رادیو و پیوند رسانههای نوین با ادبیات، و رمانهای تجربی، افقهای تازهای در ادبیات داستانی گشود. دوران اقامت او در پایتخت و ثبت دگرگونیهای ساختاری و بحرانهای جامعه در عصر جمهوری وایمار، سرانجام در پاییز ۱۹۲۷ به نگارش مهمترین اثر کارنامهاش یعنی برلین الکساندرپلاتس انجامید؛ کتابی که در سال ۱۹۲۹ به چاپ رسید و تنها موفقیت بزرگ مالی و جهانی این نویسندهی پیشگام را در طول حیاتش رقم زد. با این حال، سرنوشت ادبی او از تلاطمهای سیاسی آلمان در امان نماند.
با روی کار آمدن حکومت نازیها، به استثنای رمان تاریخی والنشتاین، کتابهای دوبلین ممنوع اعلام شد و در جریان کتابسوزان به آتش کشیده شد و او ناچار به ترک وطن و آغاز سالهای دشوار تبعید شد. آثار او پس از پایان جنگ جهانی دوم مجدداً در آلمان غربی و شرقی منتشر شد و اگرچه نام او همواره با شاهکار شهریاش گره خورد، دوبلین تا پایان عمر به نوشتن، اندیشیدن به سرنوشت انسان و کاوش در پیوند میان علم، روانشناسی و هنر روایی ادامه داد و میراثی جاودان از نوآوریهای فرمی را برای نسلهای بعدی نویسندگان بر جای گذاشت.