آلبر کامو در سال ۱۹۱۳ در موندووی الجزایر فرانسه، در خانوادهای فقیر به دنیا آمد. پدرش در جنگ جهانی اول، هنگامی که کامو هنوز نوزاد بود، کشته شد و او را مادری کمسواد و ناشنوا و مادربزرگی مستبد در فقر بزرگ کردند. در دانشگاه الجزایر فلسفه خواند و ابتلای زودهنگام به سل مسیر زندگیاش را تغییر داد. در جنگ جهانی دوم به جنبش مقاومت ملی فرانسه پیوست و روزنامهی زیرزمینی کومبا را سردبیری کرد. او از واضعان فلسفهی «پوچی» بود؛ جستوجوی بیثمر انسان برای معنا در جهانی بیمعنا. این مفهوم در بیگانه، اسطورهی سیزیف و طاعون (تمثیلی از فاشیسم و همبستگی انسانی در برابر رنج) و نمایشنامهی کالیگولا تجلی یافت. گسست فلسفی و دوستیاش از سارتر بر سر کمونیسم و اتحاد شوروی، و موضع محتاطانهترش در جنگ استقلال الجزایر که او را از سوی هر دو طرف مورد انتقاد قرار داد، از مناقشات مهم زندگیاش بود. در ۱۹۵۷ در چهلوچهارسالگی، جوانترین دریافتکنندهی جایزهی نوبل ادبیات شد؛ به پاس روشنگری در مسائل بشری. کامو در سال ۱۹۶۰ در تصادف رانندگی درگذشت و رمان ناتمام خودزندگینامهاش، آدم اول، در لاشهی خودرو یافته و پس از مرگش منتشر شد.
