اشتفان تسوایگ در سال ۱۸۸۱ در وین در خانواده‌ای یهودی و ثروتمند از صنعتگران نساجی متولد شد و در فضایی فرهنگی اروپای پیش از جنگ جهانی اول بالید که او را با بزرگانی چون فروید، ریلکه و رومن رولان همنشین کرد. او که فلسفه خوانده بود، به‌زودی در نگارش زندگینامه‌های ادبی، داستان کوتاه و نمایشنامه شهرتی جهانی یافت و در آثاری چون نامه‌ای از یک ناشناس، بی‌قراری قلب و رمان کوتاه شطرنج‌باز، به کاوش در وسواس، شور سرکوب‌شده و شکنندگی روان انسانی پرداخت؛ آنچه که در زندگینامه‌های تحسین‌شده‌اش از ماری آنتوانت و دیگر چهره‌های تاریخی نیز نمایان بود. با به قدرت رسیدن نازی‌ها، تسوایگ که یهودی و صلح‌طلب بود، شاهد ویرانی همان اروپای فرهیخته‌ای شد که به آن عشق می‌ورزید. کتاب‌هایش سوزانده شد، تابعیتش را از دست داد و ناچار به تبعیدی طولانی از انگلستان تا ایالات متحده و سرانجام برزیل شد. این آوارگی و از دست دادن میهن معنوی‌اش، اندوهی ژرف در او به جای گذاشت که در خاطرات درخشانش دنیای دیروز به روشنی بازتاب یافته است. سرانجام در سال ۱۹۴۲، در حالی که یأس از فروپاشی تمدن اروپایی و انسان‌گرایی که به آن باور داشت، طاقتش را طاق کرده بود، به همراه همسرش در پتروپولیس برزیل، در یادداشتی وداع‌گونه برای از دست دادن سرزمین زبان مادری‌اش سوگواری کرد و به زندگی خود پایان داد.