ارنست همینگوی در سال ۱۸۹۹ در ایلینوی آمریکا در خانوادهای مرفه متولد شد. پدرش پزشک و مادرش زنی هنرمند و مذهبی بود. در جوانی به عنوان خبرنگار جنگی به جبهههای ایتالیا در جنگ جهانی اول اعزام شد و زخمی شد؛ تجربهای که بعدها در رمان وداع با اسلحه بازتاب یافت و سرآغاز دلبستگی همیشگیاش به مضامین مرگ، شجاعت و پوچی جنگ شد. او در پاریس دههی ۱۹۲۰ که پناهگاهی برای نویسندگان و روشنفکران زمانه بود، زیر نظر نویسندگانی چون گرترود استاین و ازرا پاوند، سبک نوشتاری خاص خود را پروراند؛ نثری موجز، عاری از توصیف و تزئین و مبتنی بر نظریهی کوه یخ که در آن، آنچه ناگفته میماند به اندازهی گفتهها اهمیت دارد. با انتشار خورشید همچنان میدمد و وداع با اسلحه، همینگوی به یکی از برجستهترین صداهای ادبیات آمریکا بدل شد و در آثاری چون زنگها برای که به صدا در میآید و پیرمرد و دریا، به کاوش در تنهایی انسان، غرور در برابر شکست و کشمکش میان اراده و سرنوشت پرداخت. زندگی پرماجرایش، از شکار در آفریقا و گاوبازی در اسپانیا تا شرکت در جنگ داخلی اسپانیا و جنگ جهانی دوم، به اندازهی آثارش افسانهای شد. او که همواره با افسردگی، اعتیاد به الکل و سایهی خودکشی در خانوادهاش دست به گریبان بود، در سال ۱۹۵۴ جایزهی نوبل ادبیات را دریافت کرد، اما در پس این افتخارها، جسم و روحش رو به ویرانی میرفت. سرانجام در سال ۱۹۶۱، در حالی که بیماری روانی و ناتوانی جسمی امان از او بریده بود، به دست خود به زندگی پایان داد و میراثی از نثری بر جای گذاشت که نسلهای نویسندگان بعدی را تحت تأثیر قرار داد.
