بیوگرافی
عباس کیارستمی، کارگردان، عکاس، گرافیست، شاعر و هنرمند چندوجهی، در شمیران تهران دیده به جهان گشود. دوران خردسالی را در دبستان بهرام به آرامی سپری کرد و در دبیرستان جم قلهک با چهرههایی چون آیدین آغداشلو و علیاکبر صادقی هممدرسه شد. او از نوجوانی برای تأمین هزینههای زندگی کار میکرد و مدتی در راهداری جاجرود مشغول به خدمت شد. در سال ۱۳۳۷ وارد دانشکدهی هنرهای زیبای دانشگاه تهران شد تا در رشتهی نقاشی تحصیل کند. او همزمان با تحصیل، گام به عرصهی تبلیغات نهاد و در آتلیهی هفت با برش فونتهای کوچک از مجلات خارجی، کاتالوگ و پوستر میساخت. سپس در کانون آگهی پرسپولیس و شرکت تبلیفیلم با ایدهپردازی برای آگهیهای صنعتی نظیر پپسیکولا و بخاری ارج با خواندن شعر شاملو، به ساخت فیلمهای تبلیغاتی روی آورد. او با پیوستن به شرکت نگاره، اولین تیتراژ سینمایی خود را برای فیلم قیصر ساخت. تحصیلات دانشگاهی او به دلیل اشتغال مداوم، سیزده سال به طول انجامید.
ورود او به کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان نقطهی عطفی در زیست هنری او بود. او پس از تصویرسازی کتاب من حرفی دارم که فقط شما بچهها باور میکنید نوشتهی احمدرضا احمدی، با ساخت فیلم کوتاه نان و کوچه در سال ۱۳۴۹، جایزهی ویژهی هیئت داوران جشنوارهی بینالمللی فیلمهای کودکان و نوجوانان را به دست آورد. در ادامه آثار کوتاهی چون مسافر و لباسی برای عروسی را کارگردانی کرد. او در سال ۱۳۵۶ اولین فیلم بلند سینمایی خود با نام گزارش را به تهیهکنندگی بهمن فرمانآرا ساخت؛ اثری نوآورانه که با صدابرداری سر صحنه و دیالوگهای ملموس، روایتی واقعی از زندگی یک کارمند دارایی را به تصویر میکشید.
با وقوع انقلاب و وقفه در فعالیتهای سینمایی کانون، او به نجاری خودآموز روی آورد و با ساخت وسایل چوبی و پایههای آباژور روزگار گذراند. در همان ایام، مستند قضیه؛ شکل اول، شکل دوم را دربارهی ماجرای یک کلاس درس ساخت که به دلیل نظرسنجی از چهرههای گوناگون سیاسی و فرهنگی توقیف شد. همزمان با تحولات شخصی و برعهده گرفتن سرپرستی دو فرزندش به تنهایی، تمرکز خود را بر ساخت فیلمهای آموزشی و داستانی برای کودکان معطوف کرد و آثاری چون اولیا و مشق شب را خلق نمود. سپس با ساخت رمانتیک و جستوجوگرانه خانهی دوست کجاست؟ موفق به دریافت جوایز متعدد از جمله لوح زرین جشنوارهی فجر و پلنگ برنزی لوکارنو شد.
او در انتهای دههی شصت با ساخت فیلم کلوزآپ، که بر اساس ماجرای واقعی حسین سبزیان شکل گرفت، مرزهای میان مستند و داستان را در هم آمیخت. این اثر به نقطهی عطفی در کارنامهی او بدل گشت و شیوهای از سینمای متکی بر نانوشتهها و هدایت خودبهخودی بازیگران را تثبیت کرد. او سپس در سال ۱۳۷۶ با فیلم طعم گیلاس موفق به دریافت جایزهی نخل طلایی جشنوارهی کن شد. در فرآیند ساخت این اثر، او بدون سناریوی مکتوب و بر پایهی دیالوگهای فیالبداهه، تعامل روانشناختی و کشف خصوصیات فردی بازیگر جلو رفت.
از اواسط دههی هفتاد، ابعاد دیگری از فعالیتهای هنری او نمایان شد. او به عکاسی حرفهای روی آورد و مجموعههایی چون سفیدبرفی، درها و یادها، دیوار و پنجره رو به حیات را منتشر ساخت. همچنین در عرصهی شعر با نگارش هایکوهای ایرانی در کتاب باد و برگ و ارائهی گزیدههایی نوآورانه از اشعار کلاسیک مانند حافظ به روایت کیارستمی و آتش طبعآزمایی کرد. او در کتاب آتش شوخطبعانه شعری از نیما یوشیج را در میان اشعار مولانا گنجاند. او در انتشار کتابهایش بر ارزانقیمت بودن، سبکوزنی و استفاده از کاغذ کاهی تأکید فراوان داشت.
او با برپایی کارگاههای آموزش فیلمسازی تحت عنوان فیلمسازی در محدودیت و کمهزینه در مؤسسهی کارنامه، تجربیات سینمایی خود را به جوانان منتقل کرد. او با مناعت طبع، همواره دانشجویان را به ساخت فیلم بدون نیاز به سرمایههای کلان تشویق مینمود و خود نیز همزمان با آنان فیلم میساخت.
در تکتک آفرینشهای او، نگاهی متمایز به زندگی، پناه بردن به هنر و شعر برای رهایی از ستم روزگار، نفی ادعاهای روشنفکرانه و کشف ساختارهای تازه در محدودیتها جریان داشت. او فلسفهی کاری خود را بر امکان خلق اثر از دگرگونیهای ناخواسته قرار داده بود و واقعیت را با سادگی و پاکیزگی به تصویر میکشید. سرانجام این هنرمند خستگیناپذیر در چهاردهم تیرماه ۱۳۹۵ در هفتادوشش سالگی در پاریس، پس از یک دوره بیماری و پیچیدگیهای جراحی، چشم از جهان فروبست.
بیوگرافی و آثار ترجمهشده توسط عباس کیارستمی
۰ کالای فرهنگی
مرتبسازی:
فیلترها
فیلترهای انتخاب شده
فیلتری انتخاب نشده است.
در حال بارگذاری فیلترها…