گداها همیشه با ما هستند

در راه بازگشت به هتل پدر لئو از پشت شیشه‌ی تاکسی جمعیت را تماشا می‌‌کرد. گروهی ملوان رد می‌شدند، آن‌که جلو بقیه راه می‌رفت سکه‌هایی را از روی شانه‌اش پرت می‌کرد و بقیه می‌پریدند تا برشان دارند. تابلوها برق می‌زدند. صورت آدم‌ها در انعکاس نور چراغ‌ها ضربان پیدا کرده بود. پدر لئو خم شد جلو و پرسید: «شنیدم که سالی صدتا قتل تو این شهر اتفاق می‌افته، حقیقت داره؟» راننده تاکسی گفت: «فکر کنم همین‌طور باشه، این شهر دردسرهای خودش رو داره، درسته. ولی توتیکا خیلی بدتره، الان اون‌جا یه متر برف اومده، تازه بازم قراره بیاد.» ـ از متن کتاب ـ