چشم (مرکز)

باید دیگری بود تا از عبث جست، باید همواره دیگری بود. و این دیگری بودن و با دیگری هماره شده موهبت دیریاب رمان است. برای انسان ، از این چااست که رمان سرنوشت محتوم انسان است در جهان عبث و ناباکوف این وافیت را چه خیالبافانه، چه باورنکردنی، به ما می‌گوید.