بارت نقد و حقیقت را در سال 1966 در بحبوحه مباحثههای قلمی دو جناح نقد نو و نقد قدیمی در فرانسه، در پاسخ به محافل کهنهاندیش ادبی و دانشگاهی نوشت، و در آن از نقد نو که آن را نقد تاویلی مینامد در مقابل نقد کهنه و به قول او «نقد فرهنگستانی» دفاع کرد. «نقد و حقیقت» در مجموعه آثار بارت جای ویژهای دارد و در آن او از ساختگرایی به پساساختگرایی و هرمنوتیک نزدیک میشود. از آزادی نقد در بازنگری آثار کلاسیک با برداشتی نو هواداری میکند و اثر را دارای معناهایی چندگانه میداند که سبب میشود ناقدان بتوانند در زمانهای گوناگون از زاویههای مختلف درباره آن سخن بگویند.
