تا دام آخر (گزیده گفت‌وگوها و مقاله‌ها)

پوینده نه یک عاصی احساساتی بود، نه عارفی که زندگی را خوار می‌شمرد و نه موجود خارق‌العاده‌یی که با زمین و زمان می‌جنگید. زمیمن، زندگی، انسان، حیوان و چیزهای فناشدنی را دوست داشت و به ارزش و در عین حال حدود آن‌ها وقوف کامل داشت. هیچ توهمی نداشت و درهیچ دامی گرفتار نیامده بود- اگر چه به هر دامی پا می‌گذاشت، مثل موش بسیار چالاکی وارد دام می‌شد، طعمه‌یی را که برای اسارت‌اش نهاده بودند، می‌خورد و به طرف دام‌های دیگر می‌رفت و خوب می‌دانست که دام آخر - دام مرگ- در انتظار اوست، دامی که او در آن گام نهاد و دیگر بیرون نیامد.