بالاخره یه روزی قشنگ حرف می‌زنم

به خاطر گوش حساس و نظم و انضباط بیمارگونه‌ی پدرم همیشه فکر می‌کردم این توانایی را داشت که نوازنده‌ی درجه‌یکی بشود. اگر در یک خانواده‌ی مهاجر به دنیا نیامده بود که دستگیره‌ی قابلمه هم برای‌شان جزء تجملات به حساب می‌آمد شاید می‌توانست ساکسیفون یاد بگیرد. خودشان «موسیقی یونانی» گوش می‌کردند، چیزی که فکر می‌کنم به عقیده‌ی همه‌ی آدم‌ةای دنیا یک ترکیب متضاد است. اگر دم به یک گربه‌ی ولگرد لای در کامیون شیرفروش بماند نعره‌اش به‌راحتی می‌تواند وارد فهرست محبوب‌ترین آهنگ‌های اسپارتا یا تسالونیکی شود. ـ از متن کتاب ـ