:  ۷۸۷۰
:  داستان جهان
:  باشگاه مشت زنی
:  داستان های آمریکایی قرن 20
   چاک پالانیک
   پیمان خاکسار
:   چشمه
:  رقعی
:  ۱۳۹۶
:  ۷
:  ۱۴.۱
:  ۲۱.۱
:  نرم
:  ۲۳۰
:  ۲۰۰,۰۰۰ ریال


درباره کتاب:

این اولین باری است که «چاک پالانیک» با یکی از مهم‌ترین رمان‌هایش به خواننده فارسی زبان معرفی می‌شود.

پالانیک «باشگاه مشت‌زنی » را سال 1996 نوشت. رمانی که در نگاه اول روایت‌گر خشونت طلبی است، اما «جی.جی.بالارد» نویسنده‌ی شهیر آمریکایی معتقد است «باشگاه مشت‌زنی»  را باید آینه‌ی تمام‌نمای انسان تنهای امروز دانست.

داستان زندگی یک شهروند آمریکایی که از ملال و روزمرگی کلافه شده است و به یک‌باره سر از باشگاهی درمی‌آورد که آدم‌هایی شبیه او برای خلاصی از سرخوردگی‌های‌شان سراغ مشت‌زنی آمده‌اند. زندگی قهرمان داستان پالانیک به‌زودی سیر دیگری پیدا می‌کند.

چاک پالانیک در سال 1962 در واشنگتن متولد شده است. این نویسنده 46 ساله تا امروز 11 کتاب داستانی و سه  اثر غیرداستانی منتشر کرده است. «باشگاه مشت‌زنی» او تا اوایل سال ۹۸ در رده‌ی برترین کتاب‌های کتابخانه‌های ایالت متحده‌ی امریکا باقی ماند و کمی بعد وقتی« دیوید فینچر» فیلمی براساس این داستان ساخت، دوباره این کتاب به لیست پرفروش‌ترین‌های آمازون راه یافت.دیوید فینچر فیلم «باشگاه مشت‌زنی» را با حضور چهره‌هایی همچون «برد پیت» و «ادوارد نورتن» ساخت، بااین‌حال پایان فیلم و رمان چندان شباهتی به یکدیگر ندارد و کارگردان و نویسنده هر یک راه خود را رفته‌اند.


خبرهای وابسته

» یک «باشگاه مشت‌زنی» نوشته‌ی چاک پالانیک » «باشگاه مشت زنی» برد پیت، روی پیشخوان کتاب تهران » باشگاه کتاب: باشگاه مشت زنی

دیوار این محصول | کل دیوار
دیوار شهر کتاب، دیواری‌است برای گفت‌وگوی علاقمندان به کتاب و کتابخوانی و نوشتن درباره علاقه‌مندی های مشترک
برای نوشتن و فعالیت در دیوار شهر کتاب به سیستم وارد شوید
تایلر می گوید:در دوران باستان بالای یه تپهی کنار رودخانه آدم هارو قربانی میکردند.هزارها انسان.به من گوش کن.آدم هارو قربانی میکردن و روی تل هیزم میسوزوندن.
بعد از اینکه صدها قربانی سوزانده شدند یک ماده غلیظ و سفید رنگ از قربانگاه به سمت رودخانه راه افتاد.
سال‌ها و سال‌ها روی توده ی سوختهی هیزم باران بارید و از میان خاکستر گذشت و تبدیل به محلول قلیاب شد بعد با چربی ذوب شده بدن قربانیا ترکیب شد و صابون غلیظ و سفید رنگی از زیر قربانگاه به سمت رودخانه راه افتاد.
بعد ... دیدن ادامه » از سال‌ها آدمکشی و باران قدیمی ها فهمیدن که اگه لباسشونو اونجایی از دریاچه بشورن که صابون هست،لباساشون تمیز تر شسته میشه.
تمدن هایی که صابون نداشتن از ادرار خودشون و سگاشون برا شستن لباس و موهاشون استفاده می کردن،به خاطر اون یه ذره اسیداوریک و امونیاکی که تو ادرار هست.
به حیواناتی فکر کن که برای آزمایش محصولات ازشان استفاده میکنن
به میمون هایی که به فضا پرت میشن
بدون درد،بدون مرگ،بدون قربانی،ما هیچ چیز نداشتم
برای همراهی در دیوار لطفا درآغاز    وارد شوید
ما بچه وسطی های تاریخیم،از بچگی تلویزیون به خورد ما داده که بالاخره یه روزی میلیونر و هنرپیشه و ستاره ی راک میشیم.ولی هیچوقت نمیشیم،و ما تازه داریم اینو می فهمییم،پس سر به سرمون نذار.
برای همراهی در دیوار لطفا درآغاز    وارد شوید
از متن کتاب:

نسلی از زنان و مردان جوان و قوی دارید که دوست دارند جانشان را فدای چیزی کنند.تبلیغات رسانه ها باعث شده این آدام ها دائم دنبال اتومبیل و لباس هایی باشند که اصلا نیازی به آنها ندارند.چند نسل است که آدم ها شغل هایی دارند که از آن متنفرند و تنها دلیلی که ولشان نمی کنند این است که بتوانند چیزهایی بخرند که به هیچ دردشان نمی خورد. ... دیدن ادامه »
برای همراهی در دیوار لطفا درآغاز    وارد شوید
از متن کتاب:

باشگاه مشت زنی برایتان انگیزه می شود که به ورزشگاه بروید و موی تان را کوتاه کنید و ناخن تان را بگیرید.ورزشگاه هایی که می روید پر است از آدمهایی که دوست دارند شبیه یک مرد واقعی بشوند،انگار مرد بودن یعنی شبیه شدن به چیزی که یک مجسمه ساز یا طراح لباس می گوید.
به قول تایلر تازگی ها حتی سوفله ها هم بیشتر از سابق پف دارند.
فاطمه حبیبی و ایرج پوراردشیر این را خواندند
میرعلی توکلی لاهیجانی این را دوست دارد
برای همراهی در دیوار لطفا درآغاز    وارد شوید
پنج صفحه‌ی آغازین کتاب:

تایلر یک شغل پیشخدمتی برایم پیدا می‌کند و بعد تفنگی در دهانم می‌چپاند و می‌گوید که اولین قدم برای رسیدن به جاودانگی مردن است. با این که من و تایلر از مدت‌ها قبل بهترین دوست هم بودیم باز هم مردم همیشه از من می‌پرسیدند که اسم تایلر دردن به گوشم خورده یا نه.
لوله‌ی ... دیدن ادامه » تفنگ به ته گلویم فشار می‌آورد. تایلر می‌گوید: ما واقعاً نمی‌میریم.
با زبانم شیارهای صداخفه‌کن لوله‌ی تفنگ را که خودمان مته‌شان کرده‌ایم حس می‌کنم. بیشتر صدایی که شلیک گلوله ایجاد می‌کند در اثر انبساط گازهاست. گلوله صدای زیر قابل شنیدنی هم تولید می‌کند که به خاطر حرکت بسیار سریعش است. برای خفه کردن صدا، فقط باید تعداد زیادی سوراخ داخل لوله‌ی تفنگ ایجاد کرد. این کار به گازها اجازه‌ی خروج می‌دهد و این‌طوری سرعت گلوله به کمتر از سرعت صوت می‌رسد.
اگر سوراخ‌ها را درست مته نکنی تفنگ در دستت منفجر می‌شود.
تایلر می‌گوید: این واقعاً‌ مرگ نیست. ما افسانه خواهیم شد. ما پیر نمی‌شیم.
با زبانم لوله‌ی تفنگ را به‌سمت لپم می‌رانم و می‌گویم: تایلر، ما که دراکولا نیستیم.
ساختمانی که بر آن ایستاده‌ایم تا ده دقیقه‌ی دیگر وجود نخواهد داشت. اگر در یک وان پر از یخ، مقداری اسید نیتریک نود و هشت درصد جوشان را با حجم سه برابری از اسید سولفوریک مخلوط کنید و قطره چکان گلیسیرین به آن اضافه کنید، آن وقت شما نیتروگلیسیرین دارید.
من این را می‌دانم چون تایلر این را می‌داند.
نیتروگلیسیرین را با خاک اره مخلوط کنید. حالا یک جور ماده‌ی منفجره‌ی خمیری خوشگل دارید. خیلی‌ها به نیتروگلیسیرین‌شان پنبه اضافه می‌کنند و به آن سولفات دومنیزی می‌زنند. این ترکیب هم بدک نیست. بعضی ها هم از نیترو مخلوط شده با پارافین استفاده می‌کنند. ولی پارافین هیچ‌وقت، هیچ‌وقت به دردم نخورده.
من با تفنگی در دهانم به همراه تایلر روی پشت بام ساختمان پارکر - مویس ایستاده‌ام که صدای خرد شدن شیشه به گوشم می‌رسد. از لبه‌ی پشت‌بام نگاه کن. آسمان ابری است. حتا این بالا. این بلندترین ساختمان جهان است و این بالا باد همیشه سرد است. این‌جا آن‌قدر ساکت است که احساس می‌کنی یکی از آن میمون‌هایی هستی که فرستادندشان به فضا. کارهای کوچکی را انجام می‌دهی که یادت داده‌اند.
اهرمی را بکش.
دکمه‌ای را فشار بده.
هیچ درکی از کارهای که می‌کنی نداری و بعد هم می‌میری.
صد و نود و یک طبقه بالاتر، از لبه‌ی پشت‌بام سرک می‌کشی و خیابان را می‌بینی که با مردمی که ایستاده‌اند و به بالا نگاه می‌کنند فرش شده است. پنجره‌ی شکسته درست زیر پای ماست.
صد و نود و یک طبقه پایین پای ما پنجره‌ای در یک ضلع ساختمان می‌شکند و بعد یک قفسه‌ی بایگانی شش‌کشویی به بزرگی یک یخچال سیاه از نمای صخره‌مانند ساختمان پایین می‌افتد و در حالی‌که به‌آهستگی می‌چرخد، در حالی‌که کوچک و کوچک‌تر می‌شود، در حالی‌که کم‌کم ناپدید می‌شود، به‌سمت انبوه جمعیت فرو می‌افتد.
صد و نود یک طبقه پایین‌تر از ما، میمون‌های فضایی خراب‌کار پروژه‌ی میهم دارند از خپد بی‌خپد می‌شوند و مشغول نابود کردن تمام پس‌مانده‌های تاریخ‌اند.
ضرب‌المثلی قدیمی می‌گوید همیشه کسی را می‌کشی که از همه بیشتر دوستش داری، خُب، اگر‌ درست نگاه کنی از هر دو طرف صادق است.
وقتی یک لوله‌ی تفنگ بین دندان‌هایت است، فقط می‌توانی با حروف صدادار حرف بزنی.
رسیده‌ایم به ده دقیقه‌ی آخر.
یک پنجره‌ی دیگر ساختمان می‌ترکد و خرده‌شیشه‌ها می‌پاشند بیرون. مثل یک دسته کبوتر قبراق و سر حال. بعد یک میز کار سیاه‌رنگ، ذره‌ذره توسط کمیته‌ی خراب‌کار از پنجره بیرون می‌آید تا این‌که کج می‌شود و به پایین سر می‌خورد و تبدیل به شی جادویی پرنده‌ای می‌شود که پر می‌کشد و در جمعیت گم می‌شود.
نه دقیقه‌ی دیگر ساختمان پارکر - موریس این‌جا نخواهد بود. به اندازه‌ی کافی ماده‌ی منفجره‌ی ژلاتینی بردارید و با آن ستون‌های اصلی هر چیزی را بپوشانید، هیچ ساختمانی در دنیا سر پا نخواهد ماند. باید حسابی دورشان را کیسه‌ی شن بچینید تا موج انفجار به‌سمت ستون‌ها هدایت شود نه پارکینگ اطراف ستون.
این چگونه پر کردن در هیچ کتاب تاریخی وجود ندارد.
سه راه برای درست کردن ناپالم: یک، می‌توانید به اندازه‌ی مساوی بنزین و کنسانتره‌ی یخ‌زده‌ی آب‌پرتقال را باهم مخلوط کنید. دو، می‌توانید به اندازه‌ی مساوی بنزین و کوکاکولای رژیمی را باهم مخلوط کنید. سه، آن‌قدر مخلوط بنزین و شن مخصوص دفع گربه‌ها را به‌هم بزنید تا غلیظ شود.
نه دقیقه.
تمام صد و نود و یک طبقه‌ی ساختمان پارکر - موریس فرو خواهد ریخت. به آرامی درختی که در جنگلی بر زمین می‌افتد. تیمبر. می‌توانی هر چیزی را سرنگون کنی. عجیب است تصور این‌که ساختمانی که در آن هستیم به ذره‌ی غباری در آسمان بدل خواهد شد.
من و تایلر کنار لبه‌ی پشت‌بام هستیم و تفنگ در دهانم است و من وسواس گرفته‌ام که آیا تفنگ تمیز هست یا نه.
وقتی قفسه‌ی دیگری را نگاه می‌کنم که از ساختمان پایین می‌افتد و کشوهای آن در هوا باز می‌شوند و می‌روند، یک لحظه تمام کارهای جنایت‌آمیز خودکشی‌گونه‌ی تایلر را که همه‌مان را به کشتن می‌دهد، فراموش می‌کنم.
هشت دقیقه.
بعد دود، دود از پنجره‌های شکسته بیرون می‌زند. گروه تخریب احتمالاً تا هشت دقیقه‌ی دیگر خرج اولیه را منفجر خواهد کرد. خرج اولیه خرج اصلی را منفجر می‌کند و بعد ستون‌های اصلی فرو خواهند ریخت و سری عکس‌های ساختمان پارکر - موریس وارد تمام کتاب‌های تاریخ خواهند شد.
سری زمان‌بندی پنج‌عکسی. در عکس اول ساختمان سر جایش ایستاده. در عکس دوم در زاویه‌ی هشتاد درجه خواهد بود. بعد در زاویه‌ی هفتاد درجه. در عکس چهارم، ساختمان در زاویه‌ی چهل و پنج درجه است و اسکلتش در حالی‌که قوس برداشته در حال فرو ریختن است. در عکس آخر تمام صد و نود و یک طبقه‌ی برج بر روی موزه‌ی ملی فرو ریخته است. هدف واقعی تایلر.
تایلر می‌گوید: حالا این دنیای ماست، دنیای خود ما. تمام اون آدمای عتیقه مرده‌ن.
اگر می‌دانستم که کار قرار است به این‌جا بکشد ترجیح می‌دادم مرده بودم و در بهشت سر می‌کردم.
هفت دقیقه.
این بالا روی پشت‌بام ساختمان پارکر - موریس با تفنگ تایلر در دهانم. میزهای کار و قفسه‌های بایگانی و کامپیوترها مثل اجرام آسمانی بر جمعیت اطراف ساختمان فرو می‌ریزند و دود از پنجره‌های شکسته بیرون می‌زند و چند خیابان پایین‌تر اعضای تیم تخریب ساعت را نگاه می‌کنند. من می‌دانم که وجود این تفنگ و آنارشی و انفجار به خاطر مارلا سینگر است.
شش دقیقه
ما اینجا یک جور مثلث عشقی ترتیب داده‌ایم. من تایلر را می‌خواهم، تایلر مارلا را و مارلا من را.
من مارلا را نمی‌خواهم و تایلر هم دوست ندارد که من دوروبرش باشم. دیگر دوست ندارد. این قضیه ربطی به نقش عشق در رابطه‌ی عاشقانه ندارد. بیشتر شبیه نقش مایملک در مقوله‌ی مالکیت است.
تایلر بدون مارلا هیچ‌چیز ندارد.
پنج دقیقه.
شاید ما افسانه خواهیم شد. شاید هم نه. من می‌گویم نه، ولی صبر کن. اگر انجیل‌ها را ننوشته بودند مسیح الان کجا بود؟
چهار دقیقه.
لوله‌ی تفنگ را با زبانم کنار می‌زنم و می‌گویم، تو دوست داری افسانه بشی تایلر؟ من تو رو افسانه می‌کنم. من از اولش همین جا بودم.
همه‌چیز یادم می‌آید.
سه دقیقه.


باشگاه مشت‌زنی - چاک پالانیک - مترجم: پیمان خاکسار
از بهترین کتاب‌هایی بود که در زندگیم مطالعه کردم! فوق‌العاده بود!
۱۶ خرداد ۱۳۹۵
فیلمش رو هم دیدید؟
۲۷ مرداد
برای همراهی در دیوار لطفا درآغاز    وارد شوید
ما اینجا یک جور مثلث عشقى ترتیب داده ایم.من تایلر را مى خواهم،تایلر مارلا را و مارلا من را.من مارلا را نمى خواهم و تایلر هم دوست ندارد که من دوروبرش باشم.دیگر دوست ندارد.این قضیه ربطى به نقش عشق در رابطه ى عاشقانه ندارد.بیشتر شبیه نقش مایملک در مقوله ى مالکیت است.
تایلر بدون مارلا هیچ چیز ندارد.
برای همراهی در دیوار لطفا درآغاز    وارد شوید
دو سال است که هر هفته این جا مى آیم و هر بار باب بازوهایش را دورم حلقه مى کند و من گریه مى کنم.باب نفسى عمیق مى کشد و ضجه زنان مى گوید:گریه کن.
صورت بزرگ مرطوبش را روى فرق سرم مى گذارد و من درون خودم گم مى شوم.این تنها موقعى است که گریه مى کنم.گریه در چیزى تاریک،در آغوش یک نفر دیگر،درست وقتى که مى فهمى هر کارى انجام دهى در پایان سر از زباله دان در مى آورد،درست ترین کار است.
هر چیزى که به آن مغرورى روزى دور انداخته خواهد شد.
و ... دیدن ادامه » من در خودم گم شده ام.
پروین اربابی و سبحان معصومی این را خواندند
برای همراهی در دیوار لطفا درآغاز    وارد شوید
مبلمان میخری به خودت می گویی این آخرین کاناپه ای است که تا آخر عمر ممکن است لازم داشته باشی ... بعد یک دست ظرف عالی بعد هم یک تختخواب ایده آل، پرده، فرش. حالا در خانه ی خوشگلت گیر افتاده ای. چیزهایی که قبلا صاحبشان بوده ای صاحبت شده اند...!

... فرهنگ ما همه را شبیه به هم بار آورده. دیگر هیچ کس واقعا سفید، سیاه یا پولدار نیست. همه ی ما خواسته های واحدی داریم. فردیت ما تبدیل به هیچ شده است...!

... ... دیدن ادامه » چند نسل است که آدمها شغل هایی دارند که از آن متنفرند و تنها دلیلی که ولشان نمی کنند بتوانند چیزهایی بخرند که بدردشان نمی خورد...!

... آه که چقدر خوب. کلویی دو سال تمام در آغوش من گریه کرد و حالا دیگر مرده. مرده در زیر خاک، مرده در یک گلدان، یک مقبره، یک دخمه. گواهی بر این که یک روز در حال فکر کردنی و خودت را این طرف و آن طرف می کشی و روز بعد فقط یک مشت کود سردی، بوفه ی کرم ها...!


باشگاه مشت زنی / چاک پالانیک / مترجم: پیمان خاکسار
برای همراهی در دیوار لطفا درآغاز    وارد شوید