قرن بیستم شاهد شکوفایی نقد به منزله شناخت ادبیات است. در این کتاب ژان-ایو تادیه گسترش شگفتانگیز نقد را، از دوران زبانشناسی روس و سخنشناسان آلمانی و مورخان و «منشاشناسان» فرانسوی سالهای 1920 تا آخرین آثار نقد نو در اروپا و ایالات متحده، ترسیم میکند. این کتاب شیوههای تحلیل و نگرشهای متنوعی در اختیار خوانندگان و استادان و دانشجویان میگذارد. نویسنده بر کثرت مسائل موجود در متنها و، در نتیجه، راهحلها و شیوههای بهکار رفته برای پاسخ بدانها تاکید میکند. همه شیوههای نگرش به اثر، از کارهای لانسون تا باشلار، و از یاکوبسون تا بارت و از کورتیوس تا لوکاچ، در این اثر بررسی شده است. نویسنده، طی ده فصل، محورهای زنده نقد مدرن را کاویده است: فورمالیسم روس، تحلیلهای ترکیبی در آلمان، مکتب ژنو و آگاهی درون، نقد دنیای تخیل، روانکاوی، جامعهشناسی، مناسبات زبانشناسی و ادبیات، نشانهشناسی، علم تکوین، بوطیقا، کتابنامهای تفصیلی و نمایهای جامع مکمل این اثر است.
