ویلیام فاکنر برنده جایزه نوبل ادبی و همینطور برنده جایزه پولیتزر در خطابه معروف خود هنگام گرفتن جایزه نوبل، که آن را چکیدهای از دیدگاههای وی نسبت به جایگاه انسان و مسئولیتهای نویسنده میداند، نوشتن را عرق ریزی انسان برای آفریدن چیزی از مایههای روح آدمی دانسته است که نه برای پول و شهرت، بلکه برای مبارزه با انقراض انسانیت انجام میگیرد. فاکنر در داستان «ناخوانده در غبار» نیز همین معنی را دنبال میکند. او با نگارش پلیدیها و نادانیهای مزمن روح انسان تقویت عدالت، پایداری، رحم و شفقت انسانی را در نظر دارد. فاکنر در بیان گفتار و کردار قهرمانان خود به عمد کناری مینشیند و ناظر بیطرف درگیریهای آنان با پیشامدهای زندگی میشود و میخواهد بداند انسان در این درگیریها تا چه اندازه انسانیت خود را حفظ میکند. بیجهت نیست که در جایی گفته است: «من مسئول اعمال قهرمانان خود نیستم».ماجرای این داستان نیز در همان سرزمین مورد علاقه فاکنر یعنی «یوکنا پاتافا» رخ میدهد که نمونه کاملی از ایلاتهای جنوب آمریکاست و وقایع بیشتر داستانهای فاکنر در آن اتفاق میافتد.در سال 1949 «کلارنس براون» کارگردان آمریکایی، براساس این داستان فیلمی ساخت که ژرژ سادول منتقد و مورخ نامدار سینما، آن را یکی از بهترین اقتباسهای سینمایی از فیلمهای فاکنر خواند.
