مفاهیم سیاسی و اجتماعی در شعر مشروطیت

انقلاب مشروطیت ایران که رستاخیز تجدد و نوسازی بود، نظام سیاسی و اداری کشور و همزمان با آن‌ها شیوه نگرش و اندیشیدن مردم را نیز وجهه‌ای نو داد.گرایش شعر فارسی به سادگی و به‌کارگیری مفاهیم نو، نتیجه آگاهی شاعران به نیازهای جامعه بود. آنان دربار و محافب اشرافی را ترک کردند و به میان مردم رفتند. برای نخستین بار فاصله میان هنرمند و مردم برداشته شد، زبان شعر به زبان مردم کوی و برزن نزدیک شد و مخاطبان شعر نیز بیشتر توده‌های مردم شدند.بررسی ما در این کتاب شش مفهوم کلیدی آزادی، میهن و ملت، مشروطیت یا حکومت قانون، زن و حقوق او، تضاد طبقاتی و تجدد را دربر می‌گیرد. و شعر نه شاعر گزین عصر مشروطیت یعنی ملک‌الشعرای بهار، ایرج‌میرزا، عارف قزوینی، میرزاده عشقی، ابوالقاسم لاهوتی، فرخی یزدی، دهخدا، اشرف‌الدین حسینی و ادیب‌الممالک فراهانی در پیوند با آن مفاهیم بررسی شده است.شعر در سرشت خود گرایش به ایجاز دارد. در شعر مشروطیت نیز مفاهیم سیاسی و اجتماعی، گاهی در یک یا دو بیت آمده و شاعر شرح و تفسیری درباره آن نداشته است.