در کشورهای جهان سوم، ادبیات، بهویژه ادبیات داستانی، بیشتر به مسائلی چون فقر، اختناق، عدم امنیت و بیعدالتی میپردازد. حال آنکه در غرب پرداختن به این مقولات معمولا بر عهده رسانههاست. از اینرو میتوان ادعا کرد که در شرق - و از جمله در ایران- ادبیات بیشتر جنبه گزارشگری دارد و تعداد زیادی جایگزین رسانههای عمومی شده است. اگر این ادعا درست باشد، ادبیات داستانی ما در حکم آینهای است که در آن زندگی و سرنوشت زنان و مردان این سرزمین به صورتی واقعیتر، دقیقتر و بیپیرایهتر از رسانهها نشان داده میشود.کتاب حاضر مجموعهای است از ده تصویر زنده از آثار ده نویسنده امروز ایران.
