کتاب جان‌های همدل درباره‌ی چیست

کتاب جان‌های همدل (ترجمه‌ی فرزانه قوجلو، نشر خوب) منتخبی است از نامه‌های ویرجینیا وولف به کسان مختلف. برای آنکه در جریان حال و هوای این کتاب و نثر و ترجمه‌ی آن قرار بگیرید، چند نامه از این کتاب را ادامه می‌خوانید.

به اِما وون

شمارۀ 22 هاید پارک گیت

23 آوریل [1901]

عزیزترین وزغم،

[...] یگانه چیز در این دنیا موسیقی است؛ موسیقی و کتاب و یکی‎دو تابلو. قصد دارم مستعمره‎ای پیدا کنم که خبری از ازدواج در آنجا نباشد، مگر اینکه تصادفاً عاشق سمفونی بتهوون بشوی. اصلاً خبری از آدمیزاد در آنجا نباشد، سوای آنچه به‎واسطه‌ی هنر به وجود می‎آید، چیزی جز آرامش کامل و تعمق بی‎پایان نباشد.  این جهانِ آدم‎ها روزبه‌روز زیاده از حد پیچیده می‎شود و من فقط در شگفتم که چرا ما دارالمجانین‎های بیشتری را پر نمی‎کنیم. باید درباره‌ی دورنمای جنون‎آسای زندگی بیشتر حرف زد. شاید با همه‌ی این حرف‎ها دنیای عاقلی باشد، و ما، شهروندان محترم و غمگین و هوشیار، واقعاً در هر لحظه‌ی زندگی‎مان جاروجنجال به راه می‎اندازیم و حقمان است که برای همیشه دهانمان را ببندیم. در این روزهای داغ، افسردگیِ بهاری من به‎سوی جنون تابستانی پیش می‎رود. [...]

خداحافظ عزیزترین وزغ، وزغ نازنین و دوست‎داشتنی و جذاب و بااستعداد!

به لیدی رابرت سسیل

شماره‌ی 46 میدان گوردون، بلومزبری

دوشنبه [ژانویه‌ی 1907]

نل عزیزم،

چرا نوشته‎ای درباره‌ی غذا وجود ندارد، فقط کلی فکر درباره‎اش هست؟ من فکر می‎کنم سبکی جدید، با صفاتی جدید و برچسب‎های جدیدی به‎همراه رویدادهای عجیب و زیبا، که همگی برای چاپ جدیدند، می‎تواند قد علم کند. باید همه‌ی این‎ها را برای خودم نگه دارم! اما خَز قضیه‌ی دیگری است؛ قضیه‎ای خیلی لطیف و جدی که دور اسرارآمیزترین تارهای خودآگاهی ما پیچیده شده. نمی‎دانی چقدر می‎توان درباره‌ی آن حرف زد و احساس کرد و اندیشید، بنابراین بر چند مَن کاغذ می‎شود درباره‌ی چنین هدیه‎ای نوشت، اینجاست که قصد دارم همه‌ی این‌ها را در یک تشکر ساده خلاصه کنم. فکر می‎کنم باید رنجیده‌خاطر و بعد عصبانی شوم و سپس عذرخواهی کنم و بعد هم سخاوتمندانه و سپس احساساتی و بعد هم فیلسوف‎مآب و بعد هم صرفاً دوستانه رفتار کنم. درحالی‎که هیچ‎کدام از این‌ها نیستم. فقط فکر می‎کنم سپاسگزارم چون، اگر هیچ‎کدام از این احساسات عالی را نداشته باشم، بازهم با سادگی حیرت‎انگیز طبیعت سازگارم، طوری که خریدن خز برایم غیرممکن می‎شود؛ اما پذیرفتن آن کاری کاملاً آسان و لذت‎بخش است. آه، خب ما نویسنده‎ها این‎طور می‎نویسیم، وقتی دلمان نخواهد چیزی بگوییم. ازآنجاکه خودت رمان‎نویسی به توضیح بیشتر نیاز نداری.

فکر می‎کنم من مجبورم رمان بنویسم: تو می‎توانی نامه بنویسی که کار خیلی سخت‎تری است.

ارادتمندت

به کلایو بل

شماره‌ی 46 میدان گوردون، بلومزبری

کلایو عزیزم،

خب پس قراره چطور نامه بنویسم؟ اما شاید متوجه شده باشی که این ترفند محبوب نامه‎نویسان است، آن‌ها همیشه عجله دارند یا آشفته‎اند یا بدخلق‎اند، طوری که فقط پس‎مانده‎های نبوغشان نصیب تو می‎شود و فقط می‎توانی حدس بزنی چه نامه‎ای از آب درمی‎آید، ببینی که ـ اگر این مرد وقت داشته باشد یا خلقش سر جا باشد یا چیزی ازاین‎دست ـ دقیقاً شش صفحه از قبل وجود دارد. و من می‎گویم «مرد»؛ چون زن‎ها، این موجودات عزیز، همیشه عاری از تصنع‎اند و به همین دلیل عموماً خیلی خوب زندگی می‎کنند و خیلی بد می‎نویسند.

ارادتمندت

به ونسا بل

بایرویت

دوشنبه [16 اوت 1909]

محبوبم،

نوشتن در نظر من چیز غریبی است. به‎راستی تفاوت ایجاد می‎کند. من هیچ‎وقت نباید با تو این‌گونه حرف بزنم. به یک دلیل، نمی‎دانم در چه حالی هستی. اما از اینکه بگذریم، ریزه‎کاری‎‎ها بی‎‎نهایت‎اند. حقیقت این است که من همه‌ی سعی‎ام را می‎کنم در پسِ کلمات باقی بمانم و ناگهان کلمات بر سرم آوار می‎شوند. وقتی به اوتولاین (مورل) یا لیتون نامه می‎نویسم، برای تمام گفت‌وگوها حرمت قائلم و دوستشان دارم. باوجوداین، تو خیلی ساده‎تر از منی. دیشب در اپرا به همین فکر می‎کردم. چطور می‎توانی فقط در همان وهله‌ی اول متوجه چیزی شوی؟ بدون هیچ‎کدام از افکاری که این‌قدر پریشانم می‎کنند و مردم را وامی‎دارند تا القاب بدی به من بدهند. حدس می‎زنم، همان‌طور که لیتون زمانی گفت، در میان همه‌ی ما تو کامل‎ترین انسانی و سادگی واقعاً همان چیزی است که تو بیشتر از من داری، منی که به اتم‎ها شدت می‎بخشم.

میمون‎ها تو را می‎بوسند.