شعر فارسی مهمترین منبع برای شناسایی قوم ایرانی و جهانبینی او در دوران بعد از اسلام است، اگر نگوییم حتی پیش از اسلام.نتیجه آنکه ما هر کوششی برای شناخت گذشته خود بکنیم، سر و کارمان نخست با شعر خواهد بود. برای مثال، نمیتوانیم تاریخ ایران این هزار ساله را بنویسیم- به خصوص تاریخ اجتماعی و تاریخ تمدن و فکر را- مگر آنکه در این توده عظیم دیوانهای شعر غوطه بزنیم. شعر فارسی در طی عمر هزار و صد ساله خود، ذخیره حیرتآوری از معانی گوناگون را در خود نهفته است. موزون کردن کلام، جستن اکسیر دانایی و چیره شدن بر تاریکی بوده است. از این رو این مجموعه را «جام جهانبین» نامیدیم. جام، مظهر دانایی و جلوهگاه اندیشه شاعرانه ایرانی است.مقالههای این کتاب، آزمایشهایی در زمینه «ادبیات تطبیقی» و نقد ادبی است که هر دو در زبان ماخیلی جوان هستند. پژوهشهای تطبیقی، ما را بر آن چه داریم بهتر آگاه میکند و مجال میدهد تا در دورههای مختلف و سرزمینهای مختلف د رکنار هم بسنجیم. «جام جهانبین» طی سالها در دانشکدههای مختلف، در حکم یک کتاب درسی بوده است.
