اضافه به لیست علاقمندی ها در حال حاضر این کالا موجود نیست
:  ۳۳۲۲۲
:  داستان ایران
:  هشتاد سال داستان کوتاه ایرانی (2 جلدی)
:  داستان های کوتاه فارسی قرن 14
   حسن میرعابدینی
:  رقعی
:  ۱۳۹۷
:  ۷
:  ۱۶
:  ۲۲
:  گالینگور
:  ۹۷۹
:  ۱,۳۰۰,۰۰۰ ریال


درباره کتاب:

آنتولوژی داستانی (ادبی) در طول سال های دور و نزدیک کم نداشته ایم، از بازآفرینی واقعیتِ محمدعلی سپانلو گرفته تا همیان ستارگانِ مصطفی فعله گری و محمد خلیلی، یا ۲۳ داستان نویسندگان معاصرِ محمد بهارلو و... اما نکته اینجاست که این آنتولوژی ها بیش از آنکه علمی باشند، ذوقی و یا سلیقه ای بوده اند. گاه برخی، گام هایی به سمت یک آنتولوژی علمی برداشته اند، اما اگر نگوییم در همان ابتدای راه، در خوش بینانه ترین حالت در میانه ی راه بازمانده اند و از همین رو نه جامع بوده اند و علمی، و نه ماندگار شده اند. به همین خاطر، وقتی قرار باشد یک آنتولوژی مقبول از داستان های کوتاه معاصر فارسی پیشنهاد شود، کسی سراغ آن ها نمی رود. بهترین گزینه برای این منظور همین هشتاد سال داستان کوتاه، کار حسن میرعابدینی ست که به همت نشر «کتاب خورشید» به گونه ای شکیل در دو جلد به بازار آمده.

اما این دو جلد کتاب چه دارند که بقیه فاقد آن هستند؟ در نگاه نخست، نام حسن میرعابدینی ست که به این دو جلد کتاب اعتبار می بخشد. پژوهشگری که کارنامه ی او پر است از تحقیقات ریز و درشت درباره تاریخ ادبیات داستانی ایران که گل سرسبد این مجموعه نیز کتاب «صدسال داستان نویسی در ایران» است، تاریخی که اگرچه خالی از ایراد نیست و از قضا نیازمند بازنگری و ویراست تازه است، اما تا به امروز حرف اول را در این زمینه زده و بعید به نظر می رسد که به این زودی کتاب بهتری در این رابطه منتشر بشود. با استناد به این کارنامه می توان گفت که حسن میرعابدینی احاطه و اشرافی به تاریخ ادبیات داستانی ایران دارد که در کمتر کسی یافت می شود و از این نقطه نظر یکی از بهترین گزینه ها برای تهیه ی آنتولوژی داستانی یا به زبان خودمان گلچین داستان های کوتاه ادبیات معاصر است.

از اعتبار نام مؤلف که بگذریم، کیفیت خود کتاب به روشنی گواه این است که مؤلف ذوقی کار نکرده، بلکه طرح و برنامه ای کاملاً مشخص داشته و بر اساس این ایده، رویکردی تهیه و تنظیم کرده که ساختار کتاب بر اساس آن شکل گرفته است.

میرعابدینی به شکلی هوشمندانه، کتاب خود را با نقل قولی از زبان یکی از بهترین و ایضا پیشروترین نویسندگان تاریخ ادبیات داستانی ایران شروع می کند:

«در وهله ی اول باید داستان نوشت، داستان خالص. باید ساخت، به هر شکل و هر جور... فقط مهم این است که راست بگویی. خواننده و اجتماع از نویسنده این را نمی خواهد که از آنچه در اطرافش می بیند و خودش بیشتر از او [نویسنده] به آن آگاه است...برایش بگوید. خواننده تجربه ای می خواهد کاملاً شخصی، تجربه ای که خودش نداشته است. هر کس تجربه مخصوص خودش را می تواند عرضه کند. من آن داستان نویسی را می پسندم که چیزی را بگوید که هیچ کس دیگر نتواند بگوید. هنرمند باید از خود چیزی به دنیا اضافه کند...» (بهرام صادقی)

به این ترتیب میرعابدینی به شکلی غیرمستقیم رویکرد خود را در این کتاب مشخص می کند. براساس همین رویکرد می توان حدس زد که چرا برخلاف دیگران، به جای محمدعلی جمال زاده، صادق هدایت را نقطه ی آغاز کتاب خود انتخاب کرده است.

بی شک داستان کوتاه یکی از جدی ترین جلوه های تجدد در ادبیات منثور ایران است. حسن میرعابدینی در مقدمه کتاب،  علی اکبر دهخدا را با چرند و پرند هایش در صوراسرافیل، صاحب تاثیر در در داستان نویسی جدید ایران می داند. او همچنین از محمدعلی جمال زاده و یکی بود یکی نبودش، به عنوان اولین داستان گونه های کوتاه فارسی یاد می کند. اما با این حال چون در کتاب خود به ادبیات مدرن ایران نظر دارد (با این فرض که جمال زاده  نقطه پایان ادبیات مشروطه است)، کتاب را با داستانی از صادق هدایت آغاز می کند که آغازگر راستین ادبیات جدید ایران است. می توان در مورد کم و کیف نظر میرعابدینی بحث کرد، اما در اصل این جریان که او با رویکردی دقیق و حساب شده، طرح آنتولوژی داستانی خود را ریخته، تغییری به وجود نمی آید. افزون بر این او در مقدمه کتاب مبنای انتخاب های خود را مشخص کرده است که به روشنی جهت گیری های او را در دوره های مختلف آشکار می سازد.

میرعابدینی در هشتاد سال داستان کوتاه ایرانی، با ادبیات جدید ایران در میانه دهه نخست سده حاضر آغاز می کند و تا ابتدای دهه هشتاد پیش می آید، او ۶۰ داستان کوتاه از شصت نویسنده که در این فاصله زمانی آثارشان را منتشر کرده اند، انتخاب کرده و هر داستان را با مقدمه و مؤخره ای کوتاه بانظمی زمانی و نسلی، پیش روی مخاطب می گذارد. یادداشت مقدمه هر داستان به معرفی نویسنده پرداخته و یادداشت مؤخره هر داستان ویژگی های داستان که اغلب از شاخصه های آشنای کار آن نویسنده نیز هست، می پردازد. این یادداشت ها با نهایت ایجاز نوشته شده اند اما اصلی ترین اطلاعاتی را که درباره نویسنده و اثرش باید در اختیار نویسنده بگذارند، به خوبی ارائه می کنند.

به این ترتیب حسن میر عابدینی با انتخاب هایی ارزشمند (جز معدود مواردی که دست او واقعاً بسته بوده!) گلچینی از بهترین داستان های کوتاه ایرانی را از مهم ترین نویسندگان دوره ها و نسل های گوناگون، با رعایت یک ترتیب زمانی در این دو جلد کتاب گرد هم آورده است. در این انتخاب ها، انواع فرم ها، موضوع ها، گرایش های نوشتاری و سبکی و سلیقه های ادبی نویسندگان ایرانی را می توان مشاهده کرد و همچنین از ورای آن ها سیر دگرگونی داستان کوتاه ایرانی را می توان پیگیری کرد.

کتاب حاضر دو ویژگی مهم دیگر نیز دارد، یکی توجه به نویسندگانی که در دهه اول انقلاب و بعد از آن، مهاجرت کردند و به تدریج نسلی را تشکیل دادند که آثارشان به عنوان ادبیات مهاجرت شناخته می شود. نویسندگانی که چون آثارشان در ایران منتشر نشده، کمتر در داخل کشور شناخته شده اند، حال اینکه در میان آثار آن ها بعضاً داستان های شاخصی وجود دارد. به خصوص اینکه از فضایی تازه در آثار خود صحبت کرده و جهانی نو را خلق کرده اند که تا پیش از آن نمونه ای در ادبیات داستانی ایران نداشته است.

نوشتن پنج میان پرده که در لابه لای داستان ها آمده اند و دربرگیرنده توضیحات تکمیلی لازم در هر مقطع زمانی است. توضیحاتی که از منظری کلی نگرانه چشم انداز هر دوره زمان را تبیین می کند تا چند و چون کار این نویسندگان نمود بهتر و روشن تری در این چشم انداز داشته باشد.

سرانجام سخن اینکه کتاب دوجلدی هشتاد سال داستان کوتاه ایران، کارکردی ورای انتظارات مرسوم از آنتولوژی های داستانی دارد، چراکه هم گلچینی از بهترین داستان های مهم ترین نویسندگان هشتاد سال نخست داستان مدرن ایران را در اختیار مخاطب قرار می دهد و هم مخاطب را با تاریخ ادبیات داستانی معاصر ایران، جریان ها و نویسندگان تاثیرگذار و تغییر و تحول های مهم آن به شکلی مصداقی آشنا می سازد.

* معرفی کتاب از الف کتاب

دیوار این محصول | کل دیوار
دیوار شهر کتاب، دیواری‌است برای گفت‌وگوی علاقمندان به کتاب و کتابخوانی و نوشتن درباره علاقه‌مندی های مشترک
برای نوشتن و فعالیت در دیوار شهر کتاب به سیستم وارد شوید
داده ای برای نمایش پیدا نشد!