:  ۱۰۰۹۸۶
:  داستان ایران
:  ملاقات با آکرونی ها
:  داستان های فارسی قرن 14
   میلاد ظریف
:   نیماژ
:  رقعي
:  ۱۳۹۴
:  ۱
:  ۱۴.۲
:  ۲۰.۴
:  نرم
:  ۱۱۲
:  ۸۰,۰۰۰ ریال



دیوار این محصول | کل دیوار
دیوار شهر کتاب، دیواری‌است برای گفت‌وگوی علاقمندان به کتاب و کتابخوانی و نوشتن درباره علاقه‌مندی های مشترک
برای نوشتن و فعالیت در دیوار شهر کتاب به سیستم وارد شوید
رمان ملاقات با آکرونی ها اولین رمان میلاد ظریف است که به تازگی از سوی نشر نیماژ روانه بازار کتاب شده است. این رمان نخبه گرا سویه های فراداستانی بسیار دارد. در ملاقات با آکرونی ها میلاد ظریف در اثر روایی خود دو سطح را شکل داده است که اصطلاحا به آن فراداستان و داستان میگویند. نویسنده در این اثر با ترسیم جهانی زیرین و بخشی به نام هادِس که ... دیدن ادامه » در جهان زیرین (دوزخ) کمدی الهی دانته قرار دارد به نوعی جهان حقیقی را معادل جهان زیرین ترسیم کرده و سطح فراداستان را شکل داده است. از طرف دیگر ما با یک متن ترکیبی روبرو هستیم که نویسنده که همان راوی است سعی میکند بخشی از زندگی خودش و اطرافیانش را بازگو کند که پیوندی دیرینه و ناگسستنی با بخشی از تاریخ سرزمینی حقیقی دارد. تاریخی که نافی قتل، تبعیض، خشونت، سانسور و همه آنچه ماحصل یک نظام توتالیته است. رمان ملاقات با آکرونی ها با تمام موجودات خیالی و شخصیتهای اسطوره ای ما را دعوت میکند به تماشای بخشی از تاریخ سرزمینی خیالی به نام هادِس که افراد شروری بر آن حاکم هستند و گزینه اول و آخرشان حذف فیزیکی است. نویسنده یا همان راوی اثر در سفر ادیسه وار خود به آن سرزمین اشتراکات زیادی بین سرزمین خود و سازوکار حاکم بر سرزمین اش با سرزمین خیالی هادِس پیدا میکند. پس شاید بتوان گفت ملاقات با آکرونی ها یک نوع درونه سازی است از جهان واقعی.
هرچند بیش از آنکه ملاقات با آکرونی ها را بتوان یک رمان تلقی کرد نوع شکل گیری روایت ها در هم، بیشتر به یک ضد رمان تنه میزند تا یک رمان با تعاریف شناخته شده و کلاسیک آن. فضای کار از ابتدا تا انتها یک فانتزی سیاه است. فانتزی سیاهی که با بازیهای فرمالیستی میلاد ظریف عجین شده. از سوی دیگر کتاب گاه خواننده را به فضای معمایی میکشاند. حل معما و کشف آدمها از لابلای روایت هایی که مانند پیله در هم عجین شده اند. نویسنده ای که از داستانش میگوید که آن هم داستان نویسنده ای است که از نویسنده ای تعریف میکند، هوش و حواس جمع میطلبد. از سوی دیگر ربط معنایی این نویسنده هایی که مانند تصاویر آینه در آینه مکرر می-شوند خواننده را وامیدارد گهگاهی به عقب باز گردد و آدم های بی نام و نشان کتاب را علامت بگذارد و نخ تسبیح ربطشان به هم را کشف کند. خواندن متونی که کاملا معکوس چاپ شده و از قضا نقش اساسی در طرح مسئله اصلی ذهن نویسنده را داشته از قسمت-های دیگر این اثر است که فقط یک خواننده تیز و بز میخواهد. همان طور که در پانویس صفحه اول داستان ظریف تکلیف خودش را با خواننده روشن میکند که اگر کند ذهن و گیج و تنبلی این کتاب خوراک ذهنی تو نیست.
گرای اول را خود ظریف در همان بخش اول کتاب به خواننده میدهد. اینکه هر مولفه و المان و پرسوناژی که وارد داستان میشود با هر شکل و شمایل و نشانی فی الذاته یک یادآیند است. حواستان جمع باشد که تمامشان کدهایی هستند برای رسیدن به اصل ماجرا. ملاقات با آکرونی ها ابدا رو بازی نمی کند. باید برای خواندن دست نویسنده تقلا کرد. بخش اول کتاب شاید سخت خوان و به نظر بیاید اما در نیمه های اثر روال کار مشخص می شود. یک فانتزی سیاه از جامعه ای که تنها سه چیز در آن بارز است؛ ترس، شکنجه و تفتیش. موتیف اصلی کتاب سگ است البته نه از جنبه وفاداری اش. بلکه جنبه رعب انگیز سگ هایی که تنها کارشان بوکشیدن تجسس و دریدن است. حضور سگ اسطوره ای سربر (سربروس) در جامعه ای که نام آن هادس، همان سرزمین اسطوره ای متعلق به مردگان است مزید بر این علت است که حضور موجودات و اماکن اساطیری از دیگر کدهایی هستند که نویسنده برای روشن شدن دغدغه اصلی نوشتن کتاب به خواننده میدهد. در این کتاب شکل فانتزی و گاه رعب آوری از انقلاب ، ترور، کودتا، حبس و شکنجه اقشار خاصی از جامعه، حفقان و استحمار دیده میشود. با نگاهی به اثر پیشین میلاد ظریف (در کفن خاکستر) رگه هایی از موجودات و فانتزی سازیهایی که در برخی از داستان کوتاه هایش بود در این اثر هم دیده میشود که البته شدت تزریق هراس و سیاه نمایی در ملاقات با آکرونی ها به شدت افزایش یافته است. میلاد ظریف بیش از هرچیز دغدغه فرم دارد و یک فرمالیست به تمام معناست. خط داستانی صاف و پوست کنده ای در این اثر نیست که البته چیزی از محاسن کار نمی کاهد. تغییر مکرر زاویه دید و نوع راوی، پس و پیش کردن داستان هایی که هیچ خط سیر زمانی منطقی ندارند، در هم تنیده شدن آدمها که چون نام و کنیه ای - حتی به اختصار- ندارند تفکیکشان از هم گاه باعث ملال میشود. کتاب شروع فوق العاده مجذوب کننده ای دارد و در اواسط کار اصطلاحا کمر پالتیکها و ترفندهای نویسنده شکسته میشود. دیگر نمیشود خوانندهای را که تا به نیمه همراه اثر شده به راحتی اقناع کرد. اما در هر صورت پایان کار، اثر را از شیب رو به پایینی که از میانه به آن مبتلا شده بود نجات میدهد. پایان بندی کتاب بهترین پایانی ست که میتوان برایش متصور شد. در نهایت میتوان به میلاد ظریف برای پا گذاشتن در راهی که بین نویسنده های معاصر کمتر پدرخوانده ای از آن عبور کرده و هنوز چراغی در کوره راههای آن نیافروخته شده تبریک گفت و ملاقات با آکرونی ها را برای آشنایی با طعمی جدید از داستان نویسی پیشنهاد داد.
۱۷ آبان ۱۳۹۴
سبحان معصومی این را خواند
مینا کازرونی این را دوست دارد
برای همراهی در دیوار لطفا درآغاز    وارد شوید