:  ۱۰۵۰۶۲
:  داستان جهان
:  درک یک پایان
:  داستان های انگلسیس قرن 20
   جولین بارنز
   حسن کامشاد
:   نشر نو
:  رقعی
:  ۱۳۹۸
:  ۱۰
:  ۱۳
:  ۱۹.۵
:  نرم
:  ۲۰۶
:  ۳۰۰,۰۰۰ ریال


 

 درک یک پایان، نوشتهٔ جولین_بارنز، برنده جایزه بوکر ۲۰۰۵

"جولین بارنز از نویسندگان پرافتخار و تحسین‌شده‌ی حال حاضر در انگلستان و دنیا است که با دوازده رمان و چندین کتاب غیرداستانی و مجموعه مقالات، از نویسندگان پرکار معاصر محسوب می‌شود."

"کتاب درک یک پایان خیلی زود به جایگاه قابل قبولی در میان خوانندگان دست یافت. حتی بعضا از آن به عنوان کتابی یاد می‌شود که یک بار خواندن آن کافی نیست. داستان مانند یک فیلم مهیج روی کاغذ است، سرشار است از مسائلی مانندکینه‌توزی‌های دوست دختران سابق، خودکشی‌های دوران جوانی و روابط نامعقول. بارنز به نحو مازوخیستی از خاطرات و فقدان و فرصت‌های از دست رفته جوانی می‌گوید و همین باعث ورق خوردن‌های پی در پی کتاب در دستان خواننده می‌شود."

 در پشت جلد کتاب آمده است:

“تونی وبستر عادی بودن زندگی اش را پذیرفته: کار و بازنشستگی، ازدواج و طلاقی دوستانه. اما او هم مثل ما جوانی‌اش را در درون خود نگه داشته و به سالمندی رسیده است. مهم ترین واقعه ی عمرش دوستی با ایدرئین تیزهوش و مستعد فاجعه است؛ مرید آلبر کامو، چهل سال بعد دفتر خاطرات همین دوست که طبق وصیت نامه به او واگذار شده، او را بر می انگیزد تا زندگی خود را بازخوانی کند. “

 واپسین صفحات رمان نفس گیر است و آنجاست که به ذوق نویسنده در انتخاب هوشمندانه عنوان رمان پی می‌برید، این رمان کوتاه را بخوانید تا در درک یک پایان سهیم شوید…

 

خبرهای وابسته

» یادداشتی درباره «درک یک پایان» رمان جولین بارنز

آواهای وابسته

» درک یک پایان

دیوار این محصول | کل دیوار
دیوار شهر کتاب، دیواری‌است برای گفت‌وگوی علاقمندان به کتاب و کتابخوانی و نوشتن درباره علاقه‌مندی های مشترک
برای نوشتن و فعالیت در دیوار شهر کتاب به سیستم وارد شوید
و در ورای اینها، صحبت از ناآرامی ست. نآرامی بسیار.
تاریخ دروغ فاتحان است یا خود فریبئِ شکست خوردگان؟؟؟
یا هر دو ... :)
۱۷ تير
فاطمه خیاطی و مینا مکوندی این را خواندند
خسرو نوروزی این را دوست دارد
پیشنهاد میکنم نظر بنده در وبلاگم را نیز در مورد این کتاب و ترجمه آن مطالعه کنید و در صورت تمایل نظر دهید.
با تشکر
۱۷ تير
آثار بارنز رو هر کسی نمیتونه درست ترجمه کنه . ترجمه " درک یک پایان " از ترجمه کتاب " فقط یک داستان " خیلی بهتره با وجود تلاش قابل تحسین آقای سهیل سمی در ترجمه کتاب دوم ، اما احاطه علمی آقای کامشاد در ترجمه کتاب " درک یک پایان " واقعا تحسین برانگیزه ... دیدن ادامه » ، با این حساب ترجمه هایی که از سایر کتابهای جولیان بارنز مانند " طوطی فلوبر" و " هیاهوی سکوت " و " سطوح زندگی " شده اصلا قابل اطمینان نیست و حق مطلب رو ادا نمیکنه
۰۵ مرداد
بله به نکتهِ حائز اهمیتی اشاره فرمودید.
امیدوارم ترجمه ی مناسبی از کتاب "طوطی فلوبر" را پیدا کنم.
با تشکر.
۰۶ مرداد
برای همراهی در دیوار لطفا درآغاز    وارد شوید
ظاهراً یکی از تفاوت های جوانی و سالمندی این است که وقتی جوانیم
آینده های مختلفی برای خود اختراع می کنیم, و وقتی پیر می شویم,
گذشته های مختلفی برای دیگران.
۱۲ تير
برای همراهی در دیوار لطفا درآغاز    وارد شوید
«ولی آنچه در حافظه می‌ماند همیشه آن چیزی نیست که شاهدهش بوده‌ایم.» صفحه 3

«ما در زمان به سر می‌بریم، زمان ما را محدود و متعین می‌کند، و زمان است که وظیفه دارد تاریخ را محک بزند، مگر نه؟ ولی اگر زمان را نفهمیم، از راز آهنگ و پیشروی آن سر در نیاوریم، چه بخت و مجالی با تاریخ داریم- حتی با تکه‌ای کوچک و مشخص و معمولا غیر مستند، یعنی تاریخ معاصر خودمان؟» صفحه 68

«سرانجام ... دیدن ادامه » هستند کسانی که تمام توان‌شان را در این راه خرج می‌کنند که، به هر قیمت شده، دیگر آسیب نبینند. و اینها افراد بی‌رحمی می‌شوند که باید مراقب‌شان بود.» صفحه 51

«قانون، جامعه، دین، همگی می‌گویند نمی‌شود شخص سالم و سرعقل باشد و خود را بکشد. شاید مقامات دولتی می‌ترسند که دلیل آوردن برای خودکشی ممکن است ماهیت و ارزش زندگی را به وجهی که دولت سامان داده است زیر سوال ببرد- و همین‌طور مواجب پزشکی قانونی را.» صفحه 57

«هرچه بیشتر می‌آموزی، کمتر می‌هراسی. «آموختن» نه به مفهوم تحصیل دانشگاهی، بلکه به معنای شناخت عملی زندگی.» صفحه 94

«آیا زندگی من افزونی یافته بود یا فقط زیاد شده بود؟» صفحه 100

«بگذار زمان کافی بگذرد، آن‌وقت بهترین تصمیمات‌مان دمدمی و یقین‌های‌مان بلهوسی جلوه خواهد کرد.» صفحه 106

«روی رابطه‌ای شرط می‌بندی، به جایی نمی‌رسد؛ به سراغ رابطه دیگری می‌روی، آن هم به جایی نمی‌رسد: ولی آنچه تو در این میان از دست می‌دهی چه بسا نه سرجمع دو منفی ساده بلکه مضرب چیزی باشد که وسط گذاشته‌ای.» صفحه 118

«گاهی فکر می‌کنم مقصود زندگی آشتی دادن ماست با مرگ آنی- از طریق فرسایش تدریجی ما، با نشان دادن به ما که زندگی، هرچه هم به درازا بکشد، آن‌طورها‌ که تعریف می‌کنند نیست.» صفحه 120
۱۵ خرداد
مینا مکوندی ، مریم طالبی و فاطمه خیاطی این را دوست دارند
برای همراهی در دیوار لطفا درآغاز    وارد شوید
این کتاب دارای دو بخش است. هر دو بخش از زبان راوی نوشته شده است. راوی داستان در بخش اول در مورد شور و هیجان بچگی و دوران دبیرستانش حرف می‌زند. اینکه سه دوست صمیمی بودند و ناگهان یک نفر به نام «اِیدرئین فین» به جمع آن‌ها اضافه می‌شود. فین شخصیت فلسفی‌واری دارد و سعی می‌کند با معلمان و دوستان خود به مانند یک فیلسوف برخورد کند. بچه‌ای تنها و گوشه‌گیر است که با ورود به گروه راوی داستان بیشتر با او و خلق و خوی‌اش آشنا می‌شویم. در ادامه این چهار دوست صمیمی وارد دانشگاه می‌شوند. راوی اولین ماجرای عشقی‌اش را تجربه می‌کند. حتی به دیدار خانواده دوست دخترش هم می‌رود. دیداری که اساس بسیاری از ماجراهای دیگر و اصلی داستان است. پس از این دیدار دوست دخترش از او جدا می‌شود و به سراغ دوستش، ایدرئین، می‌رود. راوی در اینجا به شدت بهم می‌ریزد و بدتر اینکه ایدرئین نیز نامه‌ای به وی می‌زند و به اصطلاح نمک روی زخمش می‌پاشد. در انتهای فصل اول به یک باره راوی به سراغ زمان حال می‌رود. زمانی که بیش از 40 سال از ماجراهای گفته شده گذشته است و وی دارای یک دختر بزرگ است. این فصل با یک شک پایان می‌پریزد. ایدرئین خودکشی می‌کند!

در فصل دوم در پی دریافت یک نامه از مادر دوست دختر سابقش که فقط یک بار او را دیده بود، متوجه می‌شود که ایدرئین دفترچه خاطراتی دارد و این دفترچه خاطرات پیش مادر دوست دختر سابقش است. این دفترچه به همراه مبلغی پول برای راوی به ارث رسیده است. و ...

نحوه ... دیدن ادامه » روایت داستان خیلی جذاب نبود. اگرچه ترجمه بد هم تاثیر زیادی در این مساله داشت که در بخش بعدی به آن می‌پردازم. درواقع در کل کتاب ما درگیری‌ها ذهنی و واقعی نویسنده مواجه هستیم. درگیری‌هایی که مثل تمام انسان‌ها گاهی در یک جهت هستند و گاهی خلاف جهت یکدیگر عمل می‌کنند. افکار راوی همیشه حرف غالب داستان است و خواننده مدام با تفکرات عجیب و گاهی فلسفی او مواجه می‌شود. البته این تفکرات برخی اوقات برگرفته از حرف‌های دیگران، خصوصا دوستش ایدرئین، است. بهرحال، این مساله گاهی واقعا آزار دهنده است. توضیحات زیاد و با جزئیات شاید برای کسی که زیاد رمان نمی‌خواند جالب باشد. اما لااقل برای من کلیت داستان و نحوه روایتش کشش زیادی نداشت.

در این رمان خبری از تعلیق و کشش آنچنانی نباشید. داستان خطی است. اگرچه دارای اوج، وقتی که دوستش خودکشی می‌کند و مسائل بعد از آن، است اما همین اوج و فرود هم با توضیحات بیش از حد راوی تاثیر خود را از دست می‌دهند.

مباحث فلسفی کتاب بیشتر در مورد وجودیت انسان، زمان و نحوه برخورد ما با آن و تاثیر زمان و انسان بر هم است. نویسنده سعی کرده است تا ذهنیات و تفکرات یک انسان عادی، در اثر برخورد با یک انسان تا حدودی فلسفی را به تصویر بکشد. این مساله شاید برای خیلی از ما اتفاق افتاده باشد. بدون اینکه خودمان بخواهیم و یا حتی دوست داشته باشیم وارد یک رابطه می‌شویم، با جنس موافق یا مخالفش مهم نیست، که باعث بهم ریختن ذهنی می‌شود. ما را با خود وارد دنیای جدیدی می‌کند که شاید هرگز به آن توجه نمی‌کردیم. سوالاتی برای ما پیش می‌آورد که هرچند ساده هستند اما جواب دادن به آن‌ها واقعا سخت و گاهی غیرممکن است. باید توجه کنید که در این کتاب هم پاسخی به این سوالات داده نمی‌شود. بلکه مانند بسیاری از کتاب‌های دیگر این سوالات پرسیده می‌شوند و نظریات نویسنده، از طریق راوی، به ما گفته می‌شود. اما شاید با خواندن کتاب نظریات جدیدی به دانسته‌های قبلی شما در مورد برخی مسائل فلسفی داده شود.

در مورد ماهیت روانشناسی داستان هم باید مطالبی بیان کنم. در این داستان ابتدا با پسری مواجه می‌شویم که در دنیای کودکی‌اش زندگی می‌کند. کارهای بچه‌گانه می‌کند اما وجود دوستی او را کمی تکان می‌دهد. نکته قابل تامل اینجاست که تمام داستان بچگی این پسر از زبان راوی بعد از گذشت 40 سال بیان می‌شود. همانطور که خود راوی هم می‌گوید و در فصل دوم کاملا مشخص می‌شود، تمام داستان، گفت و گوها و اتفاقات بچگی این پسر شاید واقعا آن چیزی نباشد که می‌خوانیم. درواقع، این‌ها ذهنیات و شاید حتی رویاهای خود راوی است. این نکته بسیار مهمی است. همه ما این‌گونه هستیم. رخ‌دادهای گذشته را بعد از گذشت سال‌ها آن‌طور که می‌خواهیم، دوست داریم و یا فکر می‌کنیم درست است به خاطر می‌آوریم. آیا می‌شود به این هاله‌های ذهنی و رویاهای گاها اشتباه اتکا کرد؟ سوالی است که باید جواب داده شود. مطالب روان‌شناسی دیگری هم می‌توان بیان نمود که خودتان با مطالعه کنید آن‌ها را درک خواهید کرد.

کتاب قطعا ارزش یک بار خواندن را دارد. توصیه می‌کنیم اگر به این نوع ادبیات، ساده، روان و تا حدودی فلسفی، علاقه دارید، حتما مطالعه کنید و لذت ببرید.
۱۵ خرداد
مینا مکوندی این را خواند
برای همراهی در دیوار لطفا درآغاز    وارد شوید
گاهی فکر میکنم مقصود زندگی آشتی دادن ماست با مرگ آتی از طریق فرسایش تدریجی ما، با نشان دادن به ما که زندگی، هر چه هم به درازا بکشد، آن طورها که تریف می کنند نیست.
#چالش_نقل‌قول
۱۹ مرداد ۱۳۹۷
برای همراهی در دیوار لطفا درآغاز    وارد شوید
#راوی_شهرکتاب‌_آنلاین


حالا ... دیدن ادامه » که به گذشته فکر می‌کنم می‌بینم این خیلى هم سنگدلى نبود که به من خبر دادند سر و سرى با هم دارند. اما بى موقع بود و دست ورونیکا هم پشت کل قضیه مشاهده می‌شد. ولى من چرا به سیم آخر زده بودم؟ غرورم جریحه دار شده بود؟ فشار پیش از امتحانات مزید بر علت شده بود؟ تنها بودم؟ همه این‌ها بهانه است. احساسى که حالا داشتم نه شرم بود نه احساس گناه، بلکه چیزى نادرتر و نیرومندتر از این هر دو احساس در زندگیم: پشیمانى...


«برشی از این کتاب را بشنوید با صدای خانم #زهرا_راد در سایت شهرکتاب آنلاین»

۲۱ اسفند ۱۳۹۶
برای همراهی در دیوار لطفا درآغاز    وارد شوید
پا که به سن می گذارید، انتظار کمی آرامش دارید، نه؟فکر می کنیداستحقاقش را دارید.به هر حال، من این جور فکر می کردم.ولی بعد می فهمید که زندگی پاداش شایستگی سرش نمی شود.


داستان فوق العاده زیبا و پر کشش بود.به هیچ عنوان نمیشه کتاب رو کنار گذاشت بعد از شروع کردنش..عالی بود
۱۵ آبان ۱۳۹۶
نرمینه محمدطاولی و نیلوفر ثانی این را خواندند
سهیل میراحمد ، رضا صادقی و Majid Abouzar این را دوست دارند
برای همراهی در دیوار لطفا درآغاز    وارد شوید
به یاد ایامی در اواخر نوجوانی افتادم که مغزم سرمست تصورات ماجراجویی بود. فکر می کردم بزرگ هم که شدم همین حال را خواهم داشت. کجاها خواهم رفت، چه ها خواهم کرد، چه چیزها یاد خواهم گرفت، این زن و سپس آن زن، و آن زن و آن زن دیگر را دوست خواهم داشت. آن طور که آدم ها توی رمان ها زندگی کرده اند، زندگی خواهم کرد. شور و خطر، وجد و یاس ( و بعد باز هم وجد ... دیدن ادامه » ) ملازم حضورم خواهند بود، اما مطمئن نبودم کدام یک. به هر رو... کی بود که گفت « حقارت زندگی را هنر بزرگ می کند»؟ در اواخر سنین بیست زندگی ام لحظه ای فرا رسید که اعتراف کردم ماجراجویی ام مدت ها پیش به پایان رسیده. رویاهای نوجوانی ام دیگر هیچ گاه جامه عمل نخواهد پوشید. در عوض، چمن خانه ام را زدم، به مرخصی رفتم و زندگی کردم
۰۶ مرداد ۱۳۹۵
برای همراهی در دیوار لطفا درآغاز    وارد شوید
هر چه بیشتر می آموزی ، کمتر می هراسی. « آموختن » نه به مفهوم تحصیل دانشگاهی، بلکه به معنای شناخت عملی زندگی.
۰۶ مرداد ۱۳۹۵
یکی از محدود درست ترین جملات...عالی.
۱۵ آبان ۱۳۹۶
برای همراهی در دیوار لطفا درآغاز    وارد شوید
ما به قول او به هم پیوستیم و سه ماه را با هم گذراندیم. دخترک پیراهن پیچازی می پوشید، چشم های سبز-خاکستری و رفتاری دوستانه داشت، زود و راحت عاشق و معشوق شدیم، یاریِ بخت باورم نمی شد. باور نمی کردم بتوان به این سادگی دوست و هم بالین شد، با هم خندید، و نوشید و گاه دودی گرفت و در کنار هم گوشه ای از دنیا را گشت، و بعد بدون تهمت و سرزنش از هم جدا ... دیدن ادامه » شد. خودش می گفت بادآورده را باد می برد، و <<این را با صمیمیت می گفت>>.
بعدها که به این واقعه فکر می کردم، از خودم می پرسیدم آیا ساده پیش رفتن ماجرا نبود که باعث شگفتی ام می شد؟ آیا انتظار پیچیدگی بیشتری را نداشتم که نشانگر... نشانگر چه؟ عمق؟ جدی بودن؟ گرچه، خدا می داند، می توان پیچیدگی داشت بدون هیچ نوع ژرفا و جدیتِ دلگرم کننده
۰۶ مرداد ۱۳۹۵
علیرضا بابایی این را خواند
سینا شمس و فرشته حسین پور این را دوست دارند
برای همراهی در دیوار لطفا درآغاز    وارد شوید
یکی دیگر از هراس های ما این بود که مبادا زندگی شبیه ادبیات از کار در نیاید. پدر و مادرهامان را در نظر بگیرید، چیزی از ادبیات در آنها می بینید؟ خیلی که هنر کنند ممکن است سودای این را در سر بپرورانند که <<تماشاگر و نظاره گر باشند>> ، بخشی از <<پس زمینه اجتماعی>> که رویدادهای واقعی و حقیقی و مهم بر آن اتفاق می افتد. مثلا چه رویدادهای؟ ... دیدن ادامه » چیزهایی که موضوع سرتاسر ادبیات است : عشق، آمیزش، اخلاق، دوستی، مرگ، موفقیت، خوشبختی و....
ادبیات راستین درباره حقیقت روانی و عاطفی و اجتماعی بود که در اعمال و تفکرات شخصیت ها جلوه گر می شد. رمان درباره شکل گیری شخصیت در گذر زمان بود.
۰۶ مرداد ۱۳۹۵
علیرضا بابایی این را خواند
فرشته حسین پور این را دوست دارد
برای همراهی در دیوار لطفا درآغاز    وارد شوید
چرا هیچ کدام از ما حتی شکست در یافتن دوست دختر را تجربه نکرده بودیم؟ دست کم، <<خفت این شکست بر شعور کلی ما می افزود>>
۰۶ مرداد ۱۳۹۵
برای همراهی در دیوار لطفا درآغاز    وارد شوید
احساس میکردی به چیزهایی ایمان دارد. ما هم بی ایمان نبودیم، منتها می خواستیم به <<باورهای خودمان>> و نه <<باورهایی که برای ما مقرر شده بود>>، ایمان داشته باشیم. آنچه از نظرمان <<شکاکیتِ پالاینده>> بود از همین جا سرچشمه می گرفت.
۰۶ مرداد ۱۳۹۵
فرشته حسین پور این را خواند
برای همراهی در دیوار لطفا درآغاز    وارد شوید
این یکی از تفاوت های ما سه نفر با دوست جدیدمان بود. ما اساساً <<همه چیز را دست می انداختیم>>، مگر هنگامی که جدی بودیم. او اساساً <<جدی>> بود، مگر هنگامی که چیزی را دست می انداخت. مدتی طول کشید تا این را بفهمیم.
۰۶ مرداد ۱۳۹۵
فرشته حسین پور این را خواند
برای همراهی در دیوار لطفا درآغاز    وارد شوید


«درک یک پایان»، یازدهمین رمان جولین بارنز است که نخستین‌بار در سال ۲۰۱۱ منتشر شد و به دریافت جایزه بوکر نائل آمد. بارنز با آن‌که از نویسندگان مهم و تاثیرگذار ادبیات انگلیس در دو دهه اخیر به‌شمار می‌آید، چندان برای مخاطبان فارسی شناخته‌شده نیست. جز چند داستان‌کوتاه که در مجلات و مجموعه‌های داستان‌کوتاه از او به فارسی ترجمه شده است، اثر دیگری از او در دسترس نیست. یک دلیل این امر، شاید نثر پیچیده و تودرتوی بارنز باشد. جولین بارنز که دیر‌زمانی در موسسه لغت‌نامه آکسفورد به‌کار مشغول بوده است، با تسلط عجیبی که به واژگان و شکل‌های متنوع جمله‌بندی در زبان انگلیسی دارد، نثری سبک‌مند و چندلایه را در آثار خود به‌کار می‌برد. اما ویژگی منحصربه‌فرد بارنز را می‌توان در شناخت زبان نسل‌های مختلف انگلیسی‌زبان‌ها و در کنارش عشق عجیب او به ادبیات فرانسه دانست. کتاب «طوطی فلوبر» او در زمره یکی از بهترین رمان‌های دو دهه اخیر به‌شمار می‌رود. این دو توانایی -آشنایی به تطور زبان در گذار نسل‌ها و شیفتگی به ادبیات فرانسه، به‌خصوص رمان‌های قرن نوزدهم- او را به نویسنده‌ای کم‌نظیر در ادبیات معاصر انگلیس بدل کرده است. پس بدیهی است که تاریخ و نسبت آن با حافظه یکی از دغدغه‌های این رمان‌نویس باشد. رمان‌های بارنز سهل و ممتنع‌اند. در نهایت سادگی به وضعیت‌های حدی و پیچیده‌ای میل می‌کنند. آدم‌های معمولی و بی‌ماجرای رمان‌های او به‌ناگهان حامل راز پیچیده‌ای می‌شوند که هیچ راه‌حلی برای آن نمی‌توان یافت. علاوه بر این بارنز همواره در آثار خود نیم‌نگاهی به کلاسیک‌ها می‌اندازد و به‌نحو ظریفی با جهان یک یا دو نویسنده ماقبل خود گفت‌وگو می‌کند.
«درک ... دیدن ادامه » یک پایان»، چنان‌که از عنوان آن در زبان اصلی برمی‌آید، ادای دینی است به فرانک کرمود، منتقد صاحب‌نام ادبیات انگلیس که در کتابی با همین عنوان بدایع و شگفتی‌های ادبیات مدرن را یک‌به‌یک معرفی و تحلیل کرده است. از این‌بابت شاید بتوان عنوان رمان بارنز را «نوعی حسن‌ختام» نیز ترجمه کرد. رمان بارنز از دو بخش تشکیل می‌شود. وقایع بخش اول در دهه شصت میلادی روی می‌دهد. راوی - تونی وبستر- به همراه سه یار دبستانی‌اش که دغدغه‌هایی روشنفکرانه دارند و مظهر غرور دهه‌شصتی‌ها، نسل پس از جنگ بریتانیا هستند، خاطرات سال آخر دبیرستان را بازگو می‌کند. در بین این چهار نفر، ایدریئن فین از همه باهوش‌تر و سودایی‌تر است. در خلال یادآوری رویدادهای اواخر نوجوانی تونی وبستر در‌می‌یابیم که بین او و ایدریئن بر سر ورونیکا، یکی دیگر از اعضای گروه، رقابتی عاطفی نیز در گرفته است. درعین‌حال می‌دانیم که ایدریئن خودکشی کرده است. فراموش نکنیم که تونی همه این ماجراها را با گذشت چهار دهه از زمان روی‌دادن ماجراها برای ما بازگو می‌کند. در این زمان راوی بازنشسته است، از همسرش طلاق گرفته و فرزند و نوه دورش را شلوغ کرده‌اند. در بخش دوم راوی چهل سال بعدتر یعنی وضع فعلی خود را برای ما روایت می‌کند.
ولی همه اینها پوسته ماجرا است. در لایه‌ای دیگر از روایت بارنز ملاقاتی تخیلی و ناممکن را بین ویرجینیا وولف و لودویگ ویتگنشتاین رقم زده است. بخش اول رمان با تقلیدی چیره‌دستانه از فصل «زمان می‌گذردِ» رمان «به‌سوی فانوس دریایی» نوشته شده است. و سیر منطقی فصل دوم بر اساس نحوه استنتاج‌های ویتگنشتاین در «رساله منطقی- فلسفی» شکل گرفته است. هنر بارنز در این است که مخاطب ناآگاه از این آثار نیز با خیال آسوده می‌تواند رمان را از ابتدا تا انتها بخواند. مسئله اصلی بارنز دشواری و پیچیدگی فهمِ گذشته‌ای است که ظاهرا همه‌چیز آن معلوم و روشن است. در بخش دوم درمی‌یابیم که مادر ورونیکا برای او ارثی در نظر گرفته و همراه با مبلغ پانصد پوند، دفتر یادداشت‌های ایدریئن فین را نیز به او بخشیده است. این است که مخاطب تازه در پایان رمان در‌می‌یابد که انگیزه راوی از مرور خاطرات دوران نوجوانی‌اش چیست. در وصف شگفتی کار بارنز در شخصیت‌پردازی تونی وبستر همین‌ بس که راوی از محتوای دفترچه یادداشت‌های روزانه ایدریئن سخنی به‌میان نمی‌آورد. مرکز ثقل اتفاقات و جدایی او از ورونیکا آخر هفته جانفرسایی است که او با خانواده ورونیکا سپری می‌کند. همین آخر هفته است که تونی را سخت سرخورده می‌کند و درمی‌یابد که فاصله‌های پرنشدنی زیادی بین او و ورونیکا وجود دارد. این زخم تا چهل سال بعد به‌قوت خود باقی می‌ماند. در برخورد با خانواده ورونیکا متوجه می‌شود که نمی‌تواند با آنها کنار بیاید و می‌توان گفت که تا حدی احساس تحقیر می‌کند. هرچند تونی خود نمی‌داند که این آخر هفته زندگی‌اش را دوپاره خواهد کرد و او دیگر آن آدم سابق نخواهد شد. به‌همین‌‌دلیل او ضمن یادآوری آن کشف می‌کند که در تمام این سال‌ها دو نفس جداگانه داشته است. یکی نفس نوجوانی پرشور و پر‌مدعای دهه شصت در بخش اول رمان است و دیگری نفس سالخورده‌ای که به سیر زندگی تحمیلی تن داده است. جالب اینجا است که در لحظه روایت این دو نفس در زمانی که نه اکنون است و نه گذشته با یکدیگر دیدار می‌کنند. در‌واقع بارنز روایت خود را از زمان ناممکنی آغاز می‌کند. احتمالا به‌همین‌دلیل بهترین شیوه را رجوع به شگرد داستان‌نویسی ویرجینیا وولف تشخیص داده است.
تئوری فرانک کرمود که گفتیم وجه‌تسمیه کتاب ماخوذ از اثر او در دهه شصت میلادی است، در این جمله تلخیص می‌شود که «حسن ‌ختام» یعنی «معنا ‌دادن به شیوه‌هایی که ما برای معنا دادن به زندگی‌مان می‌آزماییم.» درنتیجه، بارنز کوشیده است نمونه‌ای از «خوب ‌به آخر‌ رساندن» روایت مطلوب کرمود را در رمانش به‌دست دهد. تونی، ایدریئن، ورونیکا و مادر ورونیکا هر کدام برای معنا دادن به زندگی خود شیوه‌ای برگزیده‌اند که در طول چهار دهه و در گذار از فضایی سیاسی و روشنفکرانه به جهانی روزمره و تخت، دستخوش تحولاتی شده است. ایدریئن بر این باور است که انسان فرهیخته برخلاف دیگر آدمیان موظف است سرشت حیات را درک کند. او شبیه به ویتگنشتاین و جمله‌ای که عینا در رمان نیز می‌آید، بر این باور است که اگر درباره چیزی نمی‌توان سخن گفت لازم است درباره آن سکوت پیشه کرد. هرچه توان بیان شدن ندارد، بهتر است که از محدوده تفکر به بیرون پرتاب شود. همین مقوله «بیان‌ناپذیری» (ineffability) یکی از محورهای اصلی «درک یک پایان» را شکل می‌دهد. ایدریئن، سرشت حیات خود را بیان‌ناپذیر می‌یابد و قید همه چیز را می‌زند. و تونی نیز به همین دلیل از یادداشت‌های ایدریئن برای بازنگری و ارزیابی مجدد اتفاقات چهل سال قبل‌تر استفاده نمی‌کند. در پس‌زمینه با لایه‌بندی طرز سخن‌گفتن بریتانیایی‌های چهل سال پیش و آدم‌های این زمانه، گذار از جهان بلندپروازانه به روزمرگی اخیر را تجربه می‌کنیم. تغییری که در نفس زندگی روی داده نه پیشرفت است و نه رهایی، بلکه مجموعه‌ای از سوالات بی‌جواب و رازهایی است که انگار زمان را متوقف کرده است. بارنز دو محور جداگانه برای روایت خود در نظر گرفته است. محور نخست سیر زندگی، اتفاقات و ماجراهایی است که پس از دورافتادن این چهار رفیق در ظرف چهار دهه پیش آمده است. محور دوم طرز بیان ماجراها است. تونی وبستر مثل دوران نوجوانی‌اش نمی‌تواند آن آخر هفته دردناک را به‌یاد بیاورد. در‌حقیقت باید برای فهم راز جدایی‌اش از ورونیکا و دلیل اصلی انتحار ایدریئن طور دیگری بیندیشد. در قدم اول باید سعی کند آن آخر هفته را طور دیگری ببیند. در نظر برخی منتقدان، از قرائتی که بارنز به‌دست می‌دهد معلوم می‌شود که بحران جان‌فرسای ایدریئن را رابطه مبهم و جانفرسای او با مادر ورونیکا رقم می‌زند. در‌واقع ترک‌خوردگی در حافظه تونی از آنجا آغاز می‌شود که او خود را مرکز حوادث پیش‌آمده تلقی می‌کند. برای یادآوری دیر شده است. کاری از دستش برنمی‌آید. برای تونی یک چاره بیشتر باقی نمانده است: تبدیل حافظه به تاریخ. در تاریخ مکتوب و چینش دوباره واقعیات، فهم و شناختی متولد می‌شود که در خاطره نیست. بارنز کوشیده است تا دفاعیه‌ای علیه حافظه و له تاریخ تنظیم کند. برخلاف رسانه‌ها که برآن‌اند تا محتویات حافظه اشخاص را به صورت تاریخ شفاهی قالب کنند و ناخواسته زندگی آدم‌ها را به بسته‌هایی از اطلاعات تقلیل می‌دهند، بارنز از تاریخ مختصر و ظاهرا بی‌ارزشی سخن می‌گوید که جز با چشم‌پوشی از محتویات حافظه و چینش دوباره اتفاقات حاصل نمی‌آید. به‌عبارتی او می‌کوشد تا فارغ از تکلف و لفاظی تعریف تازه‌ای از تاریخ ارائه کند. تاریخ آن چیزی که آدم‌های معاصر چیزی از آن نمی‌دانند. تاریخ روایت گذشته از منظر اکنون نیست، بلکه برساختن زمانی است که اکنون و گذشته را توامان در خود جای می‌دهد. تاریخ بارنز قیاسی نیست، بلکه خلق می‌شود. به همین خاطر جز با توسل به رمان‌نویس و روایت‌پردازی ماهرانه تاریخی رقم نمی‌خورد. خلاصه‌اش اینکه برای برخورداری از تاریخ باید زمان دیگری را رقم زد.
۱۹ فروردين ۱۳۹۵
سینا شمس این را خواند
برای همراهی در دیوار لطفا درآغاز    وارد شوید