:  ۹۵۹۲۵
:  داستان جهان
:  ویلای دلگیر
:  داستان های فرانسه قرن 20
   پاتریک مودیانو
:   چشمه
:  رقعی
:  ۱۴.۳
:  ۲۱.۲
:  نرم
:  ۱۶۱
:  ۱۲۰,۰۰۰ ریال


درباره کتاب:

یک تابستان دهه ی شصت. یکی از شهرستان های فرانسه، کنار دریاچه، نزدیک سویس. ویکتور کمارا، راوی داستان، پسر هجده ساله و بی ملیتی است که به خاطر مبارزه با ترس (ترس از جنگ؟ از فاجعه ای بزرگ؟ از دنیای بیرون؟) و ناامنی و تهدیدی که پیرامونش حس می کند، در این شهرِ آب گرم مخفی می شود. آن جا با شخصیت های مرموزی آَشنا می شود، از جمله دکتری که اسم خودش را «ملکه آسترید» گذاشته… و خصوصاً ایون، با سگ آلمانی اش… او می کوشد منظره ها، لحظات فرّار و فضای گذشته ی دور را دوباره زنده کند. ولی انگار از پشت شیشه ی یک قطار، همه چیز پشت سر هم می آیند و می روند، طوری که دیگر چیزی جز یک سراب و چشم انداز تصنعی باقی نمی ماند. انسان بی ریشه ای در جست وجوی زمانی که از دست رفته و جوانی ای که گذشته.

بخشی از داستان

هتل وردون را خراب کرده اند. این ساختمان عجیب، روبه روی ایستگاه بود و کنارش ایوانی چوبی در حال پوسیدن. تاجران مسافر، در فاصله ی بین دو قطار، می آمدند آن جا و می خوابیدند. مشهور شده بود به خانه ی فساد. کافه ی دایره ای شکلِ مجاور هم ناپدید شده. اسمش کافه کادران بود یا آونیر؟ حالا بین ایستگاه و چمن های میدان آلبرِ اول، یک فضای خالی است.

دیوار این محصول | کل دیوار
دیوار شهر کتاب، دیواری‌است برای گفت‌وگوی علاقمندان به کتاب و کتابخوانی و نوشتن درباره علاقه‌مندی های مشترک
برای نوشتن و فعالیت در دیوار شهر کتاب به سیستم وارد شوید
داستانی بی سر و ته و خسته کننده همراه با شخصیت‌های بی هویت و پوچ. البته ترجمه خوبی دارد
۱۷ ارديبهشت
برای همراهی در دیوار لطفا درآغاز    وارد شوید
«پاتریک مودیانو» بعد از بردن نوبل سال 2014 در ایران محبوب شد. هرچند پیش از آن چند رمان او به فارسی ترجمه شده‌ بودند اما نتوانسته‌بود جای خاصی بین مخاطبان ایرانی به خود اختصاص دهد. این نویسنده به خاطر ریتم‌های کند و رمان‌های کم‌ماجرایش نیازمند مخاطبی بود که بتواند با جهان سیال و پروستی او رابطه برقرار کند. یکی از مهم‌ترین رمان‌های مودیانو که در سال 1977 منتشر شد «ویلای دلگیر» است که به تاز‌گی ترجمه‌ی فارسی آن منتشر شده است. این رمان میان آثار پرشمار نویسنده یکی از مشهورترین‌هاست و از جمله‌ رمان‌های او که باعث کسب نوبل شد. مودیانو در این رمان نیز ماجرای یک عشق قدیمی را با بن‌مایه‌های پلیسی روایت می‌کند. قهرمانِ او که دلبسته‌ی مکان‌هاست ناگهان با دیدنِ فروریختنِ یک مکانِ قدیمی فلاش‌بکی به سال‌هایی دور می‌زند و روزهایی که در شهری کوچک سرنوشت‌اش را با چند نفر که در غبار گم شدند گره زد. اصولا تم آثار مودیانو به نحوی‌ست که به شکلِ مرسوم ریویونویسی خلاصه‌ی چندانی ندارند. عملا همه چیز در متن اتفاق می‌افتد و توانایی او در حس‌آمیزی‌های متناقض. کُندکردن زمان و تلنگر به ذهنی که در جست‌و‌جوی آن همه مکان و زمان و رنگ‌های از دست رفته به کار می‌افتد و مخاطب را هم‌گام با آگاهی خودش پیش می‌برد. اتفاق به معنای عُرفی در رمان‌های مودیانو وجود ندارد. همه چیز تمام شده و شخصیت دنبال یک تکه‌ی کوچک پازل است که ناگهان به ذهن‌اش هجوم آورده است. برای همین بازسازی تمام خاطرات با جزئیات وسواس‌گونه حرف نخست را می‌زند. در جهان مودیانو چیزی به نام امر بیرونی وجود ندارد. همه‌ی عناصر از رنگ ها و بوها گرفته تا خیابان‌ها و کافه‌ها شمایل‌هایی هستند که برای شخصیت‌های او تعریف‌های منحصر به خودشان را دارند. این قطعات از تاریخ بیرونی‌شان جدا شده و دچار شاعرانگی مرموزی می‌شوند که در تمام آثار او تم اصلی‌ست. خوانندگان او می‌دانند که مودیانو تا چه حد به نویسنده‌ای چون «ژرژ سیمون» پلیسی‌نویس قهار بلژیکی‌الاصل علاقه‌مند است و چطور از اسلوب‌های روایی او یعنی سرگردانی کارآگاه در کافه‌ها، خیابان‌ها، هتل‌ها و شهرهای دورافتاده استفاده می‌کند تا امری مرموز را در رمان بسازد که کاملا منوط است به این عناصر. وقتی این قهرمان به گذشته‌ی خود باز می‌گردد و تلاش می‌کند آن تکه‌های گمشده‌ی خاص را بیابد، این فرایند پلیسی موتور محرکه‌ی رمان می‌شود. با این نیرو پوسید‌گی کنار می‌رود و زمان از نو ساخته می‌شود و در نهایت اندوهی خواننده را در بر می‌گیرد که ناشی از دست‌درازی نویسنده است به زمانی که مُرده، تلف شده و دیگر به کار نمی‌آید.

«ویلای دلگیر» پر از این شخصیت‌های زمان زده است که به دلیلی احضار و بازیابی می‌شوند تا عملا بتوانند نوری بتابانند بر یک دوره‌ی خاص زند‌گی شخصیت اصلی؛ جوانی... جوانی یکی از بن‌مایه‌های آثار مودیانو از جمله همین رمان درخشان است. جنس این جوانی بیش از این‌ که آشوب‌گر و سرکش باشد شاعرانه و خیال‌پرداز است و همین امر است که باعث می‌شود فقدان آن نوعی حفره‌ی وجودی برای شخصیت‌ها به وجود آورد. جوانی نهایت و اوج زنده بودن است و مودیانو در ساختار معرفت‌شناسانه‌ی منحصربه‌خود از این جوانی به‌ مثابه‌ی یک رفتار جوهره استفاده می‌کند که می‌تواند زمان را برای لحظاتی متوقف کند.

مودیانو ... دیدن ادامه » رمان‌نویسی شگفت‌انگیز است که خواننده‌ی پرحوصله‌تری می‌خواهد. هرچند حجم رمان‌های او عمدتا کوتاه هستند و «ویلای دلگیر» عملا یکی از بلندترین رمان‌های او محسوب می‌شود با صد و هفتاد صفحه! ... در پایان این رمان غافلگیری احساسی بزرگی وجود دارد که ناگهان از مه بیرون می‌آید انگار. گویا ترفند مه‌آلوده کردن جهان امری‌ست که برای او بیش از هر چیزی می‌تواند الهام‌بخش باشد؛ و به همین خاطر است که شخصیت‌های او را مدام در خیابان‌ها، ایستگاه‌ها و کافه‌های قدیمی می‌بینیم که منتظر کشف بخشی از معماهای جوانی‌شان هستند. این رمان را مانند بسیاری دیگر از آثار مودیانو «حسین سلیمانی‌نژاد» از فرانسه به فارسی برگردانده است.
۰۲ تير ۱۳۹۴
برای همراهی در دیوار لطفا درآغاز    وارد شوید