می خواهم بخوانم
می‌خواهم بخوانم
علاقه مندی
علاقه‌مندی
بار دیگر شهری که دوست می داشتم
امتیاز محصول:
(30 نفر نظر داده‌اند)
دسته بندی:
داستان ایران
ویژگی‌های محصول:
کد کالا:
7663
شابک:
9789645529343
انتشارات:
موضوع:
داستان های فارسی قرن 14
زبان:
فارسي
جلد:
نرم
قطع:
وزیری
تعداد صفحه:
111
طول:
21
عرض:
14.5
ارتفاع:
0.5
وزن:
125
برچسب‌ها:
قیمت محصول:
320,000 ریال
افزودن به سبد خرید
افزودن
درباره کتاب:

 

«بار دیگر شهری که دوست می‌داشتم» نوشته نادر ابراهیمی(۱۳۸۷-۱۳۱۵)، نویسنده ایرانی است.

در بخشی از کتاب می‌خوانیم: 

... بخواب هلیا، دیر است. دودْ دیدگانت را آزار می‌دهد. دیگر نگاه هیچ‌کس بُخارِ پنجره‌ات را پاک نخواهدکرد. دیگر هیچ‌کس از خیابانِ خالیِ کنارِ خانه‌ی تو نخواهدگذشت. چشمانِ تو چه دارد که به شب بگوید؟ سگ‌ها رؤیای عابری را که از آن‌سوی باغ‌های نارنج می‌گذرد پاره‌می‌کنند. شب از من خالی‌ست هلیا. گل‌های سرخِ میخک، مهمانِ رومیزی طلایی‌رنگِ اتاق تو هستند؛ اما گل‌های اطلسی، شیپورهای کوچک کودکان. عابر در جست‌وجوی پاره‌های یک رؤیا ذهن فرسوده‌اش را می‌کاود. قماربازها تا صبح بیدار خواهندنشست و دود، دیدگانت را آزار خواهدداد. آنها که تا سپیدِ صبح بیدار می‌نشینند ستایشگران بیداری نیستند. رهگذرْ پاره‌های تصوّرش را نمی‌یابد و به خود می‌گوید که به همه‌ چیز می‌شود اندیشید، و سگ‌ها را نفرین می‌کند. نفرینْ پیام‌آور درماندگی‌ست و دشنامْ برای او برادری‌ست حقیر... 

هلیا بِدان که من به‌سوی تو بازنخواهم‌گشت. تو بیدار می‌نشینی تا انتظارْ پشیمانی بیافریند. بگذار تا تمام وجودت تسلیم‌شدگی را با نفرین بیامیزد، زیرا که نفرینْ بی‌ریاترین پیام‌آور درماندگی‌ست. 

شب‌های اندوهبارِ تو از من و تصویر پروانه‌ها خالی‌ست. 

ملخ‌های سبزرنگ به تصرّفِ بوته‌های پنبه آمده‌بودند. صدای آب‌های به‌زهرآلوده‌یی را می‌شنوم که در هوا گَرد می‌شوند و به روی بوته‌ها می‌نشینند. ملخ‌های سبزرنگ، کنار پنبه‌ها، بر خاک انباشته‌شده‌اند. بلوچ‌ها می‌خندند. 

دیر است برای بازگشتن، برای خواندنِ تصنیف‌های کوچه‌ و‌ بازار 

برای بوییدنِ کودکانه‌ی گل‌ها... 

هلیا، برای خندیدن، زمانی‌ست بی‌حصار و گریزا. 

آیا هنوز می‌انگاری که من از پای پنجره‌ات خواهم‌گذشت؟ یا کنار پلّه‌ها خواهم‌نشست؟ من جیب‌های کهنه‌ام را از بادام‌زمینی پُرمی‌کنم و فریادمی‌زنم: هلیا بیا برویم توی باغِ قصر بگردیم. 

پنجره باز می‌شود. تو می‌خندی. 

ــ هنوز عصرانه نخورده‌ام، کمی صبرکن.