ویرجینیا وولف (زندگی‌نامه)

در نوشتن هم- من می‌خواهم زیبایی را بیان کنم- اما زیبایی (تناسب؟) زندگی و جهان را، در حرکت...من به زیبایی متفاوتی می‌رسم، به وسله بی‌نهایت ناهماهنگی به تناسبی دست پیدا می‌کنم، همه جا پاهای گذر ذهن را در جهان نشان خواهم داد و سرانجام به نوعی کل ساخته شده از اجزا لرزان دست می‌یابم. برای من این فرآیند طبیعی به نظر می‌رسد. پرواز ذهن... از یادداشت‌های ویرجینیا وولف اگر آزادی و شهامت آن را داشته باشیم که هر چه فکر می‌کنیم بنویسیم، اگر قدری از اتاق نشیمن عمومی بگریزیم و انسان‌ها را نه فقط در ارتباط با یکدیگر بلکه در ارتباط با واقعیت ببینیم؛ همین‌طور آسمان و درخت‌ها یا هر آنچه را که به خودی خود هست، اگر بتوانیم از ورای لولوخوره میلتون نگاه کنیم، زیرا هیچ انسانی قادر نیست این منظره را نادیده بگیرد؛ اگر با واقعیت روبه‌رو شویم، زیرا واقعیت این است که کسی وجود ندارد که به او تکیه کنیم و ما تنها هستیم و با دنیای واقعی سروکار داریم ه فقط با دنیای زنان و مردان، در این صورت فرصت لازم فراهم خواهد شد و شاعر مرده، خواهر شکسپیر، قالبی را که بارها تهی کرده اشغال خواهد کرد. و مانند برادر خود، از زندگی شاعران گمنامی که پیشکسوت او بوده‌اند جان می‌گیرد و متولد می‌شود. امابدون این آمادگی، بدون این تلاش از جانب ما، بدون این عزم که وقتی دوباره متولد شد امکان زندگی کردن و سرودن اشعارش را پیدا کند، نمی‌توانیم منتظر آمدن او باشیم، زیرا امری محال است. با این حال، من عقیده دارم که اگر به خاطر او کار و تلاش کنیم، خواهد آمد، و این کار و تلاش، حتی در فقر و گمنامی، به زحمتش می‌ارزد. از کتاب «اتاقی از آن خود» اثر ویرجینیا وولف