مهدی غبرایی (تاریخ شفاهی ادبیات معاصر ایران)

در لنگرود به دنیا آمدم. بخشی از سرزمین سرسبز شمال میان جنگل کوهستانی لیلاکوه و بندر دل‌انگیز چمخاله و دلم رنگ هر دو را گرفته: گاه تنگ و پرمهر و گاه گسترده و موج‌زن. یا مثل دریا گاهی آرام و گاهی «از خشم به روی مشت‌زن.»از کودکی با قصه‌های ننه‌جانی که از قضا نامش شهربانو بود افسون شهرزاد اسیرم کرد و در دام قصه‌های دراز تودرتو افتادم تا امروز.در جوانی حقوق سیاسی‌ خواندم تا حق خود و دیگران را بگیرم اما محاق نصیبم شد. دن‌کیشوت‌وار به جنگ نامردمی‌ها رفتم و خواستم «چرخ بر هم زنم» اما چرخ نیشخندی زد و به راه خود رفت. سپس باز به دامن قصه‌ها آویختم و به‌ طوق اسارت داستان گردن گذاشتم و این شد که هستم.«سنگ الفاظ» به دوش کشیدم و به هر دری زدم تا معنایی به زندگی بدهم. خواستم مهربان باشم و از آن‌چه لذت می‌برم دیگران را بی‌نصیب نگذارم. حالا که عمری گذشته به روی دنیا لبخند می‌زنم. مهدی غبرایی