فاطمه سیاح نخستین استاد ایرانی است که با آگاهی از نظریات نقد ادبی جدید جهان نسل جوان ایران را با مبانی و معیارهای نقد علمی آشنا کرد. گفتارهای او در نقد و سنجش ادبیات با تسلط و آگاهی بر زبان و ادبیات روسی و فرانسوی و انگلیسی و آلمانی و ایتالیایی دارای آن چنان ارزش و اعتباری است که میتواند فصل مهمی از تاریخ نقد ادبی ایران را به خود اختصاص دهد. او بود که نخستین بار در رای و نظر شرقشناسان اروپایی درباره ادبیات ایران تردید کرد و در ارزیابی اسناد و مدارک ایشان تحلیلهای انتقادی به دست داد. فاطمه سیاح گذشته از پژوهشگری در کار درس دانشگاهی استادی دانا و دانشمند بود. او شاگردانی چون پرویز ناتل خانلری، زهرا کیا (خانلری)، سیمین دانشور، احمد سمیعی گیلانی، ابوالحسن نجفی و بسیاری دیگر را پرورد که گذشته از آموزش و فرهنگ قدیم حاکم بر دانشگاه در جستوجوی کسب مفاهیم نوین جهانی از ادبیات و هنر بودند.در این کتاب از آراء و نظریات فاطمه سیاح در ادبیات و هنر، که گاه در تاثیر معیارهای رئالیسم سوسیالیستی بوده، تحلیلی انتقادی شده است.
