شکوه عشق (تاریخ و شعر عاشورا) (گالینگور)

مجموعه اشعاری را که در ارتباط با مضامین دینی و برگرفته از احساس و اخلاص شاعر می‌باشد شعر دینی می‌نامیم. در این مجموعه سعی شده است به اختصار مرثیه و مرثیه‌سرایی، حماسه‌های مذهبی، شعر شهادت، شعر تعزیه و اشعار نوحه، مدیحه‌سرایی و تحمیدیه‌ها را مورد نقد و بررسی قرار دهد.از دیر زمان بیان غم و اندوه گذشتگان مضمون مورد علاقه شاعران بوده است. تقریبا تمام شعرا مرثیه‌هایی را به مناسبت زمان و موقعیت‌ها سروده‌اند. در ادبیات جهان کمتر زبانی را می‌توان یافت که به وفور زبان فارسی مرثیه داشته باشد. مرثیه نوعی شعر برانگیخته از احساس و عواطف است و می‌تواند دارای موضوع‌های متنوع باشد. موضوع هم، بستگی به روحیات شاعر دارد. چنین اثری نمی‌تواند به نوع خاصی اطلاق گردد و یا صرفا مویه و نوحه محتوای آن را تشکیل دهد.در آغاز، مرثیه صرفا اختصاص به سوگواری (مویه، نوحه) نداشت و در یونان باستان صدای فلوت، مرثیه تلقی می‌شد. وزن مرثیه هم در سرودهای نظامی، موسیقی‌های مهیج، سرودهایی که به هنگام اهدای هدایا نواخته می‌شد و یاسرودهای یادبود محسوس بود. هر چند که در آن زمان هم مویه‌ها و نوحه‌های غم‌بار ایچممبرتوس (Itchemembrotus) معروف بودند ولی کم‌کم مضمون مرثیه‌های یونانی محتوای عاشقانه پیدا کرد.در مرثیه‌های لاتین هم مضامینی چون دوستی، عشق، محبت تحولی ایجاد کرد که قابل توجه بود. به همین دلیل موضوع در مرثیه‌های کهن متنوع و گسترده بوده است.از این که بگذریم مویه‌ها و نوحه‌ها شایع‌ترین انواع مرثیه در اکثر زبان‌های دنیا به حساب می‌آیند. در شعر فارسی، مرثیه به دو جهت از اهمیت خاصی برخوردار است. نخست این ‌که از وقایع جانگداز کربلا صحبت می‌کند که در روز عاشورا منتهی به شهادت حضرت امام حسین (ع) می‌شود و چون مردم ایران مسلمان هستند و مقام حضرت پیامبر (ص) و خاندان شریفش را ارج می‌نهند لذا در این زمینه دارای احساساتی لطیف و انگیخته از جام می‌باشند. به گفته ادوارد براون «به همین سبب است که در ایران ذکر مناقب و مصائب امامان در شیعه مذهبی از اهمیت خاصی برخوردار است».