زندگی‌نامه نیما یوشیج (به کجای این شب تیره)

نیما از نادر شاعران دوران معاصر است که به شیوه حافظ همه دیده‌ها و تجربه‌های سیاسی و تاریخی دوران خود را در سروده‌هایش گنجاند. او چه بسا برای روایت درست همان تجربه‌های زیسته‌اش بود که ناگزیر شد قالب کهن را بشکند و برای دستیابی به سادگی و رسایی بیان شعری‌اش طرحی نو دراندازد. از این رو زیبایی سروده‌هایش هنگامی به کمال می‌رسد و به ژرفی دریافت می‌شود که در بستر زمانی پرورش و آفرینش‌شان خوانده شوند، وگرنه در سروده‌هایی از این دست تنها خوش‌آهنگی و غنای تصویری «نازک‌آرای تن ساق گلی که به جانش پروردم...»، «منم از هر که در این ساعت غارت‌زده‌تر...» باقی می‌ماند و بس. همچنان که آگاهی به زمان سرایش «در میخانه ببستند...»،«هوا دلگیر، درها بسته سرها در گریبان...»، «موج موج خزر از سوگ سیه پوشان‌اند...»، «کباب قناری بر آتش سوسن و یاس...» می‌تواند راز و رمز شکوهمندی و کمال‌یافتگی آن سروده‌های حافظ، اخوان ثالث، شفیعی کدکنی، شاملو را بگشاید.