راهی به هزارتوی رمان نو

حقیقت این است که رمان نو فاقد قهرمان است؛ ناگزیر خواننده قادر نیست در کنار قهرمان، در برابر دیگران موضع‌گیری کند. شخصیت‌ها فاقد روان‌شناسی خاص هستند؛ گویی روح ندارند. چیزی از گونه مهر و کین: جاذبه و دافعه، رفتار حماسی و ثبات در عقیده در آنان نیست.این که چنین شخصیت‌های خنثی، منفعل، بی‌هویت، بی‌شناسنامه و شیی‌گونه‌ای تا چه اندازه به مصداق‌های واقعی‌شان در جامعه شبیهند، البته خرده‌های است که بر رمان نو وارد است.