بدایع و بدعت‌های نیما یوشیج

و نیما بود که باز ما را توانگر کرد و راه توانگری نیز به ما بنمود. او گویی هزار بار خود را در این گونه جشن‌های گلریزان جهانی دیده بود. همو بود که سبد خالی افتاده شعر ما را برداشت به جنگل خویش برد و بازآورد پر از گل‌ها و میوه‌ها و دیگر موائد زمینی و آسمانی. او شعر ما را از تنگنای نصابهای محلی رهاند و با تکیه بر اصول اصیل ملیت ما، برای شعر امروزمان کسب حیثیت و آبروی جهانی کرد. امروز اگر دنیا بگوید ما فلان و فلان و فلان را داریم، شما که را؟می‌گوییم نیما یوشیج را، می‌گوییم از عهده بیرون اگر در کنج دنج و خلوت خاموش خویش بر پوست تختش نشسته بود - کنار آتشی که تنش را گرم می‌کرد- دلش می‌لرزید با لرزش درختانی که در شهرها و بیابان‌های دور و نزدیک عالم می‌لرزیدند زیر برف‌ها و بادها. زیرا که نیما سرماها و آتش را می‌شناخت. و دوست داشت آتش را، چون نیاکانش.