:  ۴۳۴۵
:  متفرقه
:  استادان و نااستادانم
:  نویسندگان ایرانی قرن 14
   عبدالحسین آذرنگ
:   جهان کتاب
:  رقعی
:  ۱۳۹۴
:  ۵
:  نرم
:  ۱۷۶
:  ۱۰۰,۰۰۰ ریال


دیوار این محصول | کل دیوار
دیوار شهر کتاب، دیواری‌است برای گفت‌وگوی علاقمندان به کتاب و کتابخوانی و نوشتن درباره علاقه‌مندی های مشترک
برای نوشتن و فعالیت در دیوار شهر کتاب به سیستم وارد شوید
بااینکه جامعه ایرانی فی‌نفسه جامعه‌ای ست بی گانه با سنت اعتراف (چیزی که در فرهنگ مسیحی ریشه‌های عمیق دارد)؛ لااقل از منظر ثبت حقایق تاریخی مهم و یا انتقال تجربیات به نسل‌های بعدی، خاطره‌نویسی به سنتی معمول و جاافتاده در فرهنگ ما بدل شده است.هرچند هنوز آن پاره‌ای ملاحظات خاص روحیه ایرانی در آن لحاظ می‌شود و مانع می‌گردد همه حقایق بی‌تعارف بیان شود. گاه ترس از مخدوش شدن چهره فردی و اجتماعی مانع آن می‌شود و گاه فاکتور گرفتن از مسائل شخصی که طبع ایرانی همچنان متمایل است که شخصی بماند؛ شاید هنوز زود باشد انتظار اینکه بتوانیم درونی‌ترین احساسات و پنهانی‌ترین خواست و تمایلاتی که منشاء پاره‌ای کنش‌ها و واکنش‌هایمان بوده از اندرونی ذهنمان بیرون کشیده و به عرصه عمومی بیاوریم.
بااین‌حال آنچه در حد متعارف آثار خاطره نویسانه ایرانی در حوزه‌های گوناگون شاهد هستیم باید غنیمت شمرد چراکه هنوز بسیاری تمایل چندانی ندارند گذشته خود را به شکل مکتوب در معرض قضاوت دیگران قرار دهند.
عبدالحسین آذرنگ نامی آشنا در عرصه فرهنگ و اندیشه معاصر به شمار می‌آید و آثار فراوان به قلم او منتشرشده‌اند، آثاری که چه تألیف بوده‌اند و چه ترجمه جملگی در زمره خواندنی‌ها جای می‌گرفته‌اند. در حسن نام و اعتبار قلم آذرنگ همین بس که کتاب خاطرات او (استادان و نا استادانم) تاکنون چهار بار تجدید چاپ شده است.این کتاب به همت نشر جهان کتاب منتشرشده که با مجموعه رمان‌های پلیسی و جنایی‌اش در بازار کتاب امروز شهرت بسیاری یافته اما در کنار این آثار که به شکلی حرفه‌ای در قالب سری نقاب به بازار ارائه کرده، آثار ارجمند دیگری نیز منتشر کرده که کتاب حاضر یکی از همین آثار محسوب می‌شود.
عبدالحسین ... دیدن ادامه » آذرنگ برای نوشتن «استادان و نا استادانم» از با نثری ساده و به دور از تکلف استفاده کرده است، تمهیدی که در نزدیکی مخاطب به اثر تأثیر فراوان دارد، به‌خصوص اینکه بازگویی این خاطرات از شگردهای روایی داستان‌گویانه بی‌بهره نیست که این خود عاملی دیگر برای جذابیت کتاب محسوب می‌شود.

در این کتاب خواننده خاطرات نویسنده از تجربه‌های شخصی و دست‌اول او هستیم، با نگاهی بی‌پرده به کسانی که در مسیر زندگی او را به جاده‌های هموار رهنمون شده یا آنکه او را به بیراهه‌های سنگلاخ کشانده‌اند.

اما آنچه حاصل کار آذرنگ را با دیگر خاطره‌نویسی‌ها متفاوت می‌کند رویکردی است که در این زمینه اتخاذ کرده است. او در این کتاب تنها به ثبت خاطرات خود نظر نداشته بلکه آن را بهانه‌ای ساخته تا به‌نقد نظام آموزشی سالیان دور و نزدیک کشور بپردازد. تأکید او روی آن بخش از خاطرات خود که در این زمینه می‌تواند مؤثر باشد به‌روشنی گواه این مهم محسوب می‌شود. اهمیت این بحث نیز ناگفته پیداست به‌ویژه اینکه در کشور ما همواره با مشکلات اساسی درزمینهٔ آموزش و نظام‌های آموزشی روبه‌رو هستیم.

آذرنگ در «استادان و نا استادانم» تنها به روایت انتقادی از تجربه‌های شخصی در محیط‌های آموزشی رسمی چون دبستان و دبیرستان و دانشگاه محدود نشده بلکه پا را فراتر از این گذاشته و در گستره‌ای وسیع‌تر رابطه شاگردی و استادی را شایع در این دیار را به چالش کشیده است. نویسنده، تجربه سپری کردن دوره خدمت سربازی خود را با همان نگاه دقیق و موشکاف حلاجی می‌کند که دوره کارآموزی در مؤسسه‌های مانند فرانکلین و مایکروسافت یا تدریس خود در دانشگاه را. و البته در بیان این‌ها، موضوع اصلی، آموختن و آموزش دادن است.

آذرنگ در مقدمه کتاب می‌نویسد:
«این کتاب برای کسانی نوشته‌شده است که دغدغه آموزاندن و آموختن دارند. عشق به آموختن را چه کسانی و چگونه در دل‌هایی برمی‌افروزند؟ میل به آموختن را چه کسانی و چگونه در دل‌هایی می‌میرانند؟ مرز میان استادی و نا استادی کجاست؟ آیا اگر ما استادان دیگری می‌داشتیم یا تأثیرگذارانی که علاقه‌های عمیق و استعدادهای ما را درمی‌یافتند و ما را به مسیرهای خودمان سوق می‌دادند، اکنون همان بودیم که هستیم؟ آموزش‌گران راستین‌، انگیزش‌گران راستین‌اند‌؛ آن‌ها کاشف‌، هدایت‌گر‌، الهام‌بخش و نیرودهنده انگیزه‌هایی هستند که سرچشمه همه آفرینش‌ها‌، ره‌گشایی‌ها و ساختن‌هاست».

با این حال آذرنگ لزوم برخورداری کتاب از جذابیت را فراموش نمی‌کند؛ با این فرض که اگر قرار است حرف مهمی زده شود، باید آن حرف شنونده نیز داشته باشد. پس برای ارتباط به مخاطب، زبانی روان، صمیمی و البته پخته را مورد استفاده قرار داده و خاطرات خود را به شیوه‌ای داستان‌گویانه روایت می‌کند که برای طیف‌های مختلف مخاطبان می‌تواند جذاب و پرکشش باشد به‌گونه‌ای که تا انتها آن را زمین نگذارند.

در این زمینه نباید از ویژگی‌های کتاب غافل شد که در عین برخورداری از بیان روان و ساده، نثری محکم و زیبا دارد و ادبیت متن، فارغ از محتوای‌ آن، فی‌نفسه کتاب را خواندنی می‌کند. ضمن این‌که به‌واسطه‌ مایه‌های داستانی کتاب، متن کششی نسبی دارد و خواننده هنگامی‌که در متن این خاطرات قرار می‌گیرد مدام منتظر است ببیند بعد چه خواهد شد. به‌خصوص اینکه آذرنگ خود نویسنده‌ای ست صاحب سبک که غالباً با جزئی‌نگری و ارائه توصیفات خواندنی به جذابیت این خاطرات افزوده و در ابتدای هر فصل به‌گونه‌ای وارد ماجرا می‌شود که از همان ابتدا توجه مخاطب را جلب کند.

«در تعطیلات نوروزی ۱۳۳۴ در آزمون ورودی دانشگاه شیراز شرکت کردم. رقابتی که آن دانشگاه با دانشگاه تهران پیش‌گرفته بود، ‌سبب شده بود که برنامه آزمون را به‌گونه‌ای ترتیب بدهند که دانش‌آموزان سال آخر دبیرستان بتوانند پیش از گرفتن دیپلم در آن شرکت کنند...» (آغاز فصل سوم کتاب)

همچنین در خاطرات آذرنگ با بسیاری از چهره‌های برجسته فرهنگ و هنر کشور در سال‌های دور و نزدیک روبه‌رو می‌شویم و خواننده نکات جالبی درباره آن‌ها هستیم، از سوی دیگر نویسنده با فضاسازی مؤثر و تصویر زنده و ملموسی از فضای فرهنگی و آموزشی چند دهه گذشته ترسیم می‌کند که برای مخاطب آشنا با این فضا و آدم‌ها از حال و هوایی دل‌نشین و نوستالژیک برخوردار است.


خواندن این کتاب نه‌تنها برای کسانی که در حرفه کتابداری و اطلاع‌رسانی، هم ذات پنداری ناخودآگاهی با بخشی از این خاطرات و حس و حال آن دارند جذاب و خواندنی است، بلکه برای هرکسی که تشنه آموختن و آموزاندن است می‌تواند دارای جذابیت بسیار و سودمندی فراوان بوده و تجربه‌های نویسنده را بستری برای شناخت بهتر راه‌ها و بیراهه‌های پیش روی خود سازد.

http://www.alef.ir/book
علی فروتن این را خواند
سعید ورزندیان این را دوست دارد
برای همراهی در دیوار لطفا درآغاز    وارد شوید