حسین علیزاده برندۀ دومین جایزۀ موسیقی جهانی آسیا شد.

 

 

دومین جایزۀ «Asian world music» از بنیاد WMC (World Music center) ، یا مرکز جهانی موسیقی در کرۀ جنوبی، به حسین علیزاده اختصاص یافت. این بنیاد هر دو سال یک بار طی مراسمی از هنرمندانی که باعث ارتباط کشورشان با دیگر نقاط جهان، بخصوص کشورهای آسیایی شده‌اند تقدیر می‌کند. امسال در تاریخ 4 خرداد 96 مصادف با 26 می 2017 این جایزه به نوازنده و آهنگساز برجستۀ کشورمان تعلق گرفت.

حسین علیزاده در نامه‌ای خطاب به مسئولان این بنیاد نوشت:


«به نام آنکه عشق را آفرید ....از دوران کودکی هنگامی که روح و جانم را به موسیقی می‌سپاردم، ندایی به گوشم می‌رسید که می‌گفت: می‌دانی خوشبختی چیست؟ و من با دلی روشن می‌گفتم: خوشبختی یعنی شنیدن نغمه‌هایی که از دل فرشتگان تاریخ، جاری‌ست. نغمه‌هایی که طنین‌انداز عشق، صلح، دوستی، برادری و برابری‌ست. از آن دوران همیشه آرزوهای بزرگ در دلم جوانه می‌زد تا نغمه‌هایی که از دل مردمان وطن عزیزم ایران در جانم کاشته می‌شد، آن را در قلبم جای داده تا به گوش عاشقان دنیا برسانم. بیش از پنجاه سال فراز و نشیب زیبایی طی شد تا من به این افتخار نائل شوم که نه تنها در ایران بلکه در جهان سفیر عشق و دوستی بوده و از ثمره آن، همراز مردمانی با هر رنگ و هر نژاد باشم.  من قدردان مردمان عزیز ایران هستم که مرا تا به امروز در دامان‌شان پروراندند تا به افتخار کسب این جایزه نائل شوم....»

 

به همین بهانه، به نقل از نگار بوبان:

«حسین علیزاده را نسل ما چگونه می شناسد؟ نسلی که در کودکی، آثار او را از کانون پرورش فکری و بعد با مرکز حفظ و اشاعه و باز بعد از آن در چاووش می شنید، می آموخت، می خواند، شاید می نواخت و حتما می زیست. نسلی که نوجوانی اش را با ترکمن، شورانگیز، راز و نیاز، نینوا، سرودهای آذربایجان و هجرانی، شکل می‌داد و در جوانی، دنیایش را با تنوع بی‌نظیری از محتوای موسیقی علیزاده می‌ساخت و می‌پرورد که در تک نوازی‌هایش روی صحنه، گروه نوازی‌ها و ترکیب‌ها و رنگ آمیزی‌های تا آن روز شنیده نشده‌اش از آواز و سازهای ایرانی و موسیقی‌هایش برای فیلم آفریده و شنیده می‌شد. مجموعه آثار او که این دنیا را برایمان هم می‌ساخت و هم پیوسته از مرزهایش به بیرون می‌گسترد، زیادتر از آن است که حتی فهرست گونه‌هایش را بتوان سریع در ذهن آورد؛ زیاد و آن قدر متنوع که پشت سر هم گوش دادنشان از شگفتی ترس‌آور می‌شود. چطور می‌شود یک نفر همه این صداها و نغمه‌ها و در واقع این همه دنیای متفاوت و رنگ به رنگ را در درون خود زیسته باشد؟ می‌گویم زیسته باشد، چون یقین دارم تک تک آنها حاصل درهم آمیزیِ میراث آموخته‌اش با عشق جبلی درونش، یافته‌هایش و یک تجربه زیسته واقعی اوست؛ مانند حالی از شیدایی، تب و هذیان که به نقل از خودش در قطعه ترکمن به آفرینش رسید.


     اما مگر کار هنر و هنرمند چیست؟ شاید پاسخ این سوال به تعداد و تنوع آفرینشگران و مخاطبان هنر باشد؛ اما برای من تعریفش ساده است: کار اصلی هنرمند کشف است و ثبت و بازآفریدن آن کشف؛ کشفِ یک آن، یک فکر، یک احساس، یک موقعیت، یک فضا، یک ساختار، یک خیال، یک کُنجِ نامکشوف، یک موجودِ فعلا ناموجودِ تخیلی، یک جهان ذهنی. البته هنرمند برای اینکه بتواند آنِ کشف شده‌اش را با دیگران شریک شود، به چیزی که قدیم‌تر صنعت می‌گفتند، نیاز دارد: ابزارها و مهارت هایی که برای ثبت و بازگویی آن کشف یا چنان که بعضی‌ها نامش می‌دهند؛ آن الهام، در دست دارد و هرچه دستش از آنها پرتر، بازآفرینی‌اش به آنچه می‌خواسته نزدیک‌تر. آنکه صنعتِ کار را خوب می‌داند و اهل کشف هم هست، اگر عاشق هم باشد، دیگر ناگزیر است. ناگزیر است از بازآفریدنِ درونش در بیرون. ناگزیر از شریک کردن دیگران در دنیایی که بر او گذشته یا او از آن گذشته است و ناگزیر است از گسترش مرزهایش به فراخور آن دنیاها که بعید است ناموجود را موجودکردن در محدوده مرزهای پیشین.


     شاید همین نکته باشد که به سهو بعضی را با واژه نوآوری به گمراهی برده؛ غافل که نوآوری هدف نیست؛ اتفاقِ ناچار است برای بازآفریدنِ آن یافته، آن کشف، آن الهام؛ وقتی چیزی دیده‌ای که پیش از این نامی نداشته که پیش از تو کسی آن را به نامی نخوانده است. اما هر بازآفرینی هم حتما با اندوخته‌های قبلی ممکن می‌شود. هیچ کاشفی بی هیچ پیشینه و اندوخته‌ای نمی‌تواند بود و کشفی نمی‌تواند کرد.


     کار هنرمند کشف آنهاست در درون و خلقشان در بیرون برای دیگرانی که با آثار او آن دنیاها را آرام آرام و شاید خیلی با تاخیر تجربه می‌کنند و حتی شاید سال‌هایی بسیار دیرتر فقط بخشی از آن را فهمیده و زیسته باشند. اما این دیگران، کم یا بیش، دیر یا زود دنیایشان را با آثار او به شکلی دیگر ساخته‌اند و در مرزهای گسترش یافته او که در ابتدا غریب می‌نمود، به واقع زندگی می‌کنند؛ زندگیِ ذهنی و احساسی و درونی. هنرمندِ این گونه، معمار یا خالق بخشی از دنیای دیگران شده است؛ دنیایی که بزرگی‌اش به تناسب گستردگی مرزهای اوست. شاید هم به همین سبب است که جدیدترین و پیگیرترین طرفدارانِ خلاق ترینِ هنرمندان، همیشه تند و تیزترین منتقدان اویند. زندگی در دنیایی که هنرمند برای آن دیگران ساخته، یک واقعیت است؛ یک واقعیت کاملا جدی. کیست که از زندگی در یک دنیا و ناخوشایند یافتن گوشه‌هایی از آن، پیش خالقش شکایتی نبرده باشد؟


     حسین علیزاده ای که نسل من می شناسد، در تمام این سال‌ها نه تنها هیچ‌گاه از کارش نکاسته و نکاهیده و پیوسته موسیقی آفریده است؛ بلکه همیشه به عشقش به موسیقی و نیز به آنچه به عنوان نقش هنرمند موسیقیدان در جامعه می‌شناخته، پایبند بوده و در کنارش هرچه می‌توانسته برای آموزش و پرورش جوان‌ترها کرده است. اما به گمان من مهم‌تر از هر چیز، حسین علیزاده موسیقیدانی است که دنیایی دیگر ساخت؛ چنان که یک هنرمند می‌سازد. دنیایی که دوستدارانش اغلب از آن با مثال راز نو یاد می‌کنند. اما قطعا به هیچ وجه به آن منحصر نیست. دنیایی که از کودکی تا اکنون که دیگر میان سال شده‌ایم، با ماست و مرزهای گسترده‌اش اکنون سرزمین زندگی شخصی و موسیقایی‌مان شده است. سرش سبز و دلش خوش باد!*


     *به یاد این مصراع حافظ: سرت سبز و دلت خوش باد جاوید»

 

روزنامه شرق ، شماره 2874 به تاریخ 6/3/96، صفحه 14 (هنر)

 

 

 

 

 

 

 

» نظرات
نام کاربر:
ایمیل کاربر:
وب سایت کاربر:
کد امنیتی:
متن :